Preservation of Pontian dialect

[Tsontos]

this site is dedicated to that. made by a Pontian Muslim in Turkey who only discovered his Greek heritage the fact that his langauge was Greek later in life, and has since written books and fled to Greece for his safety

LOCAL CULTURAL SITE

[akritas]

[olvios]

i bookmarked it !it has a radio station playing in pontian too!

[Amarantos]

-Έναν πουλίν, καλόν πουλίν

-Πάρθεν ή Ρωμανία


Έναν πουλίν, καλόν πουλίν, εβγαίν' από την Πόλιν, ουδέ σ' αμπέλια ' κόνεψεν, ουδέ σε περιβόλια, επήγεν και ν' εκόνεψεν σ' Αγιά-Σοφιάς την Πόρταν. Έδειξεν τ' έναν το φτερόν, σο αίμαν βουτεμένον. Και σ' άλλο το φτερόν αθέ, χαρτίν βαστά γραμμένον. Ατό κανείς 'κι αναγνώθ', κανείς 'κι ξερ' ντο λέει, μηδέ κι ο Πατριάρχης μου με όλους τους παπάδες. Κι έναν παιδίν, καλόν παιδίν, πάει και αναγνώθει. Σίτ' αναγνώθει, σίτια κλαίει, σίτια κρούει την καρδίαν: Ν' αηλί εμάς και βάι εμάς , 'πάρθεν ή Ρωμανία!

Ν' αηλί εμάς και βάι εμάς οι Τούρκ την Πόλ’ επαίραν

Επαίραν το Βασιλοσκάμ’ κι ελλάεν Αφεντία.

Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μαναστήρια

κι Αϊ-Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπισκάται.

Μη κλαις μη κλαις Αϊ-Γιάννε μου και μη δερνοκοπάσαι

Η Ρωμανία αν πέρασεν, η Ρωμανία αν ‘πάρθεν

Η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο …

[Orphic_Hymn]

I was watching the morning news on Ant1 a couple of days ago and it mentioned some speech by Gul in Trapezounta. The Turks were all dressed in traditional Pontian dress and dancing the 'xoron'.. he even went as far as titling the events as 'their history'
Damn fools

*edit*

OK, managed to find an article in 'Aggelioforos' about his rediculous statements.

Ημερομηνία: 24/2/2007
Τίτλος: ΚΑΝΑΒΑΤΣΟ

Χόρεψε ο Γκιουλ μαζί με Πόντιους ένα χορό και βγήκε περιχαρής να δηλώσει, «αυτός είναι τούρκικος χορός». Το μυαλό του και μια λίρα. Αλλά αυτή η λίρα είναι ήδη μοιρασμένη σε μια μεγάλη περιοχή, από το Δούναβη και πέραν του Αλυος ποταμού.

Για να τελειώνουμε με τις σαχλαμάρες του Γκιουλ, οι Πόντιοι ζούσαν (και χόρευαν, και μιλούσαν, και ερωτεύονταν, και έγραφαν, και πρόκοβαν) μεταξύ Βιθυνίας και Καυκάσου, και από τον Εύξεινο έως τα πρόσγεια της Καππαδοκίας, μερικούς αιώνες, όχι λίγους, πριν υπάρξουν Oθωμανοί και Σελτζούκοι και ό,τι άλλο φανταστείτε. Στα όψιμα μεσαιωνικά χρόνια, είχαν κράτος, που συνυπήρξε επώδυνα με τους νέους διεκδικητές της Ανατολίας. Δε χρειάζεται τίποτε άλλο επ� αυτού. Ακόμη και δραγουμάνους είχανε, στην αυλή του Ταμερλάνου. Και τραγούδησαν το «πάρθεν η Ρωμανία» με συγκινητικό τρόπο.

Τους θεώρησαν «αγκάθι» της ρωσοτουρκικής διαμάχης και τους ρημάξανε, μαζί με τους Αρμεναίους. Σκορπίσανε πολλοί, από το Βλαδιβοστόκ και την Ιαπωνία, πάρα πολλοί στην Ελλάδα και μερικοί στην άλλη Δύση. Εμειναν αρκετοί επιτόπου, άλλαξαν θρήσκευμα και συνέχισαν να χορεύουν.

Αν ο Γκιουλ έπαιζε το δυτικόφρονα διαφωτιστή, θα μπορούσε αφού τέλειωνε ο χορός, να δηλώσει κάτι ευπρεπές, όπως: «Οι Πόντιοι, μέσα στα πλαίσια του τουρκικού κράτους, είναι μια ιδιότυπη και ιδιώνυμη περίπτωση, και πολύ τους γουστάρω». Κι ώς εκεί.

Αλλά δεν κρατιέμαι και ρωτάω: ποιος Βαλκάνιος ηγέτης, ποιος κυβερνήτης της Εγγύς και Πρόσω Ανατολής θα είχε τα κότσια να δηλώσει κάτι τέτοιο; Θα τον έπαιρναν με τις πέτρες οι «υπήκοοι». Είναι πάρα πολύ της μόδας να θεωρούμε ότι μας κυβερνάνε οι πολιτικοί χάρτες του κόσμου. Δηλαδή η γεωγραφία. Ξεκαθαρίζω ότι η υπηκοότητα, που παράγεται από τον τόπο γέννησης, άρα και τα σύνορα των κρατών, δε με απασχολεί, μήτε δίνω δεκάρα τσακιστή για την υπέρβαση ή την αμφισβήτησή της. Με απασχολεί η προσωπική ένταξη σε ένα σύστημα, αυτό που λέμε «αυτοπροσδιορισμό», έναν όρο από λάστιχο, που τον περιφρονώ.

Σύμφωνα με τον Γκιουλ, εγώ είμαι ένας αλύτρωτος Τούρκος, αφού ο πατέρας μου γεννήθηκε στον Πόντο, κι έζησε τα χρόνια του στη Σιβηρία, στον Καύκασο και στην Ελλάδα. Ε, δεν είμαι. Μπορεί να ήμουν σήμερα Τούρκος ποντιακής καταγωγής, αν ο πάππος μου δεν ξενιτεύονταν οχ τη Χάρσερα και διά της βίας ή άλλων πειθαναγκασμών, ενίοτε ατομικών, γινόταν μουσουλμάνος. Αλλά θα χόρευα ποντιακούς χορούς, και όχι τούρκικους, ακόμη κι αν ήμουνα δημότης του Γκιουμουσχανέ.

Κάθε κράτος, φτιάχνει ένα χάρτσι από τους υπηκόους του, και το σερβίρει ως λαογραφικό θησαυρό. Εχει το νου του να συντηρήσει και να αναπτύξει ένα «φρόνημα» που συνήθως λειτουργεί ως συνεκτική ουσία για να πορεύεται. Αλλά πρέπει να καταλάβει ο Γκιουλ, κι ο όποιος Γκιουλ, επειδή αυτό το μηχανάκι δεν το χειρίζονται μόνον οι Τούρκοι, ότι οι άνθρωποι υπάρχουν πριν από τα κράτη, πριν από τα σημερινά σύνορα και θα υπάρξουν και μετά από αυτά. Χαίρετε, και άλλα δεν έχω να προσθέσω, παρότι θα το ήθελα...

[Amarantos]

Το Τσάμπασιν

Εκάεν και το Τσάμπασιν
Κι επέμναν τα ντουβάρεα γιαρ γιαρ αμάν
Και ερούξαν σο χουρντάρεμαν
Τσ’ Ορτούς τα παλληκάρεα γιαρ γιαρ αμάν

Βάι εκάεν κι εμανίεν, τσ’ Ορτούς το παρχάρ
Εκεί άλλο δεν κι’ επέμνεν
Μαναχόν σ’αχτάρ

Τρανόν γιαγκίν σο Τσάμπασιν
Σπίτ κι θ’απομένεν γιαρ γιαρ αμάν
Μικροί τρανοί, φτωχοί ζεγκίν
Ολ’ κάθουνταν και κλαίνε γιαρ γιαρ αμάν

Κλαιν τη θεού τα πούλοπα
Κλαιν τα πεγαδομάτεα γιαρ γιαρ αμάν
Κλαίει το Τσαμπλούκ, το Καρακιόλ
Κλαίν τ' έμορφα τ' ελάτια, γιαρ γιαρ αμάv

-------------------------------------------------------------------------

Tsampasin has been burnt down
And only the walls remained
And ran to save it
The brave young men of Kotyora (Ordou)

Burnt down and carbonised, the mountainous countryside of Kotyora (Ordou)
Nothing else is left there
only ashes

Great holocaust in Tsampasin
Not one home remained
Young and old, poor and rich
All were sitting down and crying

God' s birds are crying
The "eyes" of the wells are crying
Tsamlouk and Karakiol are crying
The beautiful fir trees are crying


Kotyora (Ordou) in Trapezounta

[akritas]

Originally Posted by akritas

In the Black Sea, a Pontic Greek village slowly dies out as its inhabitants abandon their homes

A native son says the exodus from Ocena, near Trebizond, is deserting an ancient civilization

The story of the Greek-speaking inhabitants of Ocena was told in Turkey’s Radikal.

By Vahit Tursun (1)
Ocena is a village near Turkey’s Black Sea coast, known to Greeks as the Pontus, in the mountains behind the town of Trebizond. It is in an idyllic setting of pine and fir trees near the mountain peaks, among valleys and crystal-clear springs.
The village’s original inhabitants were probably fugitives from Ottoman oppression who fled to the shelter of the wooded peaks. It is not known when they built the first houses that became a settlement. It seems that as soon as they built them, the Ottomans discovered them and demolished them.

According to Ottoman archives (the tax archive, or tahrir defterleri, of 1583) the community consisted of just five families. That was the last year the mountains were free. From then on they were included in the Ottoman Empire’s tax system.

Over the next few years more people moved to the village and the days of isolation were over. By 1613, the number of families had grown to 54, four of them declaring themselves Muslims.
According to G. Kandilaptis in his book “Ta Fitiana,” all the inhabitants of the Ofi area, to which Ocena belonged, converted to Islam by order of the region’s bishop. No one knows if they were asked to gather in one place or if someone went around announcing the decision to householders.
Everyone who reached Ocena from various other areas brought their own idiom with them, enriching the local dialect and resulting in a great variety of expressions in a village that did not have much contact with the coastal towns. Its inhabitants had links with the entire Pontus region, of which Ocena could be called a microcosm, an example of the East.

People in the village were not conscious of these differences; they did not consider themselves outsiders. Everyone was from somewhere else. Most importantly, they all spoke the same language, “Romeika,” or Pontic Greek.
Today the village is losing its inhabitants. Only a quarter of the population remains. Particularly in Kato Ocena, lights are turned on in only 200 of the 630 homes. Even these last few inhabitants are ready to leave the small village that is the last remnant of a civilization that is thousands of years old, taking with it everything that is different, every trace of its ancient cultural relics.

Every angry fugitive, every desperate emigrant who leaves his homeland means one more nail in the coffin of that civilization, leaving behind ignorance and inhumanity. Even the death of a single person weakens an ancient language, as that person takes with them all the words in his or her memory that are now rarely spoken because of the relentless onslaught of capitalism, the media, indifference, the worship of all things foreign, and of betrayal.
Ocena is dying a slow death, and with it an age-old idiom of the Greek language, in full sight of a world that believes itself to be civilized. In the large towns, no one can speak their native tongue, much as they love hearing it.


Greek-speaking Muslims in Turkey

One of the most interesting phenomena in modern Turkey is the existence of Greek-speaking Muslims.
The traditional Greek-Turkish conflict, Turkey’s authoritarian administration, the Kurdish uprising and the survival of stereotypes surrounding the formation of newer nations in the region have made studying this particular ethnic group difficult.

The way Greek-speaking groups passed from Christianity to Islam during Ottoman rule is unknown to modern Greek scholars.
Today there are four main grecophone groups in Turkey: the Cretans, Pontics, Macedonians and Cypriots. Each of them is of extreme historic interest. The way these groups express themselves is of great importance as it reveals an unknown aspect of modern Turkish society that is becoming more and more important.

The public appearance of these groups is not only of interest to Turkish society, which is slowly becoming aware of its multicultural nature, but also to Greek society. These groups illuminate how modern nation-states in the region were formed and the way groups caught in the middle – created by history – were forced to be incorporated into the ideological foundation and the religious doctrine of the particular state they were living in.
(1) Vahit Tursun is a grecophone from Ofi, Trebizond. He wrote this article for the major center-left Turkish newspaper Radikal on February 25.

ekathimerini.com | In the Black Sea, a Pontic Greek village slowly dies out as its inhabitants abandon their homes

[akritas_gs]

Unfortunately maybe 100 years or less. the pontian dialect, the closest to ancient greek and the oldest now alive will slowly die...


Pontians are all over the world never forgeting our Ρωμανία but they dont tend to teach and talk with their children pontian. Even i dont speak pontiaka as often as i speak modern Greek or English...


uuuuuuh kai kataran exoume emeis apanemoun , we lost our homes but may god help us not to lose our unique Pontian culture and lang.

[Sniper]

τι σημαίνει τσάμπασιν;