Macedonia in popular culture

[Amarantos]

Μικρές πολιτείες - 1974

Να 'μουν ο Μεγαλέξανδρος - Wish I were Alexander the Great


Mikres polities album cover 1974

Γιώργος Νταλάρας - George Dalaras
Στίχοι - Lyrics: Σώτια Τσώτου - Sotia Tsotou
Μουσική - Music: Σταύρος Κουγιουμτζής - Stavros Koujioumtzis


Να ‘μουν ο Μεγαλέξαντρος
και να ‘σουν η γοργόνα μου
στα πόδια σου ν’ ακούμπαγα
μικρό μου την κορώνα μου

Μα είμαι φτωχός και ταπεινός
ένας Αλέξανδρος σημερινός
Αλέκο με φωνάζουνε
και δε με λογαριάζουνε

Κάστρα ψηλά να γκρέμιζα
με το σπαθί στο χέρι μου
χρυσάφια να σε γέμιζα
να θάμπωνες αστέρι μου

Μα είμαι φτωχός και ταπεινός
ένας Αλέξανδρος σημερινός
Αλέκο με φωνάζουνε
και δε με λογαριάζουνε


Wish I were Alexander the Great,
and you were my Siren *,
so you could wear on your feet
little dear, my crown..

But I am a poor and humble
Alexander of this day.
They are calling me Aleko,
and do not take note of me.

Wish I were destroying tall castles,
sword in hand,
to cover you in riches,
to cover your shining, my dear star.

But I am a poor and humble
Alexander of this day.
They are calling me Aleko,
and do not take note of me.

* Translator's note: this "γοργόνα" ("gorgóna") has nothing to do with the "Gorgons" of classical mythology, who were frightful sea-monsters (Medusa is the best-known of them). This one here is a siren, the fairy-tale kind, half woman half fish. In Greek popular tradition, Alexander the Great had a sister who was a siren. She would stop ships and ask "Alexander, the king, does he live?" - if the crew answered "he lives and rules!" she'd let them go safe, if not she sent them to the bottom.

DOWNLOAD


Σεργιάνι στον κόσμο - 1979

Η μάνα του Αλέξανδρου - Alexander's mother



Serjani ston kosmo album cover 1979

Γιώργος Νταλάρας - George Dalaras
Στίχοι - Lyrics: Πάνος Θεοδωρίδης - Panos Theodoridis
Μουσική - Music: Γιάννης Μαρκόπουλος - Yannis Markopoulos


Στη Μακεδονία του παλιού καιρού
γνώρισα τη μάνα του Αλέξανδρου
μου 'στησε κουβέντα στις εξοχές
κι έκανε νυχτέρια με μάγισσες

Αχ Μακεδονία χιλιόμορφη
γιατί κλαις και λιώνεις σαν το κερί
έχω γιο μονάκριβο η καψερή
κι έχει φύγει για την ανατολή

Τον προσμένουν κίνδυνοι και χωσιές
λόγια ανθρώπων μαύρα και συμφορές
μοναχός τ' αντέχει και τα περνά
τελειωμό δεν έχουν τα βάσανα

Στη Μακεδονία του παλιού καιρού
γνώρισα τη μάνα του Αλέξανδρου
στο φεγγάρι ψάχνει για μάγισσες
στ' όνειρό της φέρνει τους Έλληνες


In Macedonia of the old days,
I got to know the mother of Alexander
She had a talk with me in the fields
And she held vigils with sorceresses

Ah, Macedonia, a thousand times beautiful,
Why do you weep and melt like a wax candle?
I have only one darling son,
and he has gone away to the East.

Awaiting him are dangers and pitfalls,
peoples' black words and disasters,
all alone he endures them and passes through,
his hardships have no end.

In Macedonia of the old days,
I got to know the mother of Alexander,
Under the moon she seeks out sorceresses,
In her dream she takes along the Greeks.

DOWNLOAD

[zefs]

Iron Maiden- Alexander the Great

[(Harris) 8:35]

"My son ask for thyself another
Kingdom, for that which I leave
is too small for thee"
(King Philip of Macedonia - 339 B.C.)

Near to the east
In a part of ancient Greece
In an ancient land called Macedonia
Was born a son
To Philip of Macedon
The legend his name was Alexander

At the age of nineteen
He became the Macedon King
And he swore to free all of Asia Minor
By the Aegian Sea
In 334 B.C.
He utterly beat the armies of Persia

[Chorus:]
Alexander the Great
His name struck fear into hearts of men
Alexander the Great
Became a legend 'mongst mortal men

King Darius the third
Defeated fled Persia
The Scythians fell by the river Jaxartes
Then Egypt fell to the Macedon King as well
And he founded the city called Alexandria

By the Tigris river
He met King Darius again
And crushed him again in the battle of Arbela
Entering Babylon
And Susa, treasures he found
Took Persepolis the capital of Persia

[Chorus:]
Alexander the Great
His name struck fear into hearts of men
Alexander the Great
Became a God amongst mortal men

A Phrygian King had bound a chariot yoke
And Alexander cut the 'Gordian knot'
And legend said that who untied the knot
He would become the master of Asia

Hellenism he spread far and wide
The Macedonian learned mind
Their culture was a western way of life
He paved the way for Christianity

Marching on, marching on
The battle weary marching side by side
Alexander's army line by line
They wouldn't follow him to India
Tired of the combat, pain and the glory

Alexander the Great
His name struck fear into hearts of men
Alexander the Great
He died of fever in Babylon

[kostas68]

Originally Posted by zefs

Iron Maiden- Alexander the Great

[(Harris) 8:35]

"My son ask for thyself another
Kingdom, for that which I leave
is too small for thee"
(King Philip of Macedonia - 339 B.C.)

Near to the east
In a part of ancient Greece
In an ancient land called Macedonia
Was born a son
To Philip of Macedon
The legend his name was Alexander

At the age of nineteen
He became the Macedon King
And he swore to free all of Asia Minor
By the Aegian Sea
In 334 B.C.
He utterly beat the armies of Persia

[Chorus:]
Alexander the Great
His name struck fear into hearts of men
Alexander the Great
Became a legend 'mongst mortal men

King Darius the third
Defeated fled Persia
The Scythians fell by the river Jaxartes
Then Egypt fell to the Macedon King as well
And he founded the city called Alexandria

By the Tigris river
He met King Darius again
And crushed him again in the battle of Arbela
Entering Babylon
And Susa, treasures he found
Took Persepolis the capital of Persia

[Chorus:]
Alexander the Great
His name struck fear into hearts of men
Alexander the Great
Became a God amongst mortal men

A Phrygian King had bound a chariot yoke
And Alexander cut the 'Gordian knot'
And legend said that who untied the knot
He would become the master of Asia

Hellenism he spread far and wide
The Macedonian learned mind
Their culture was a western way of life
He paved the way for Christianity

Marching on, marching on
The battle weary marching side by side
Alexander's army line by line
They wouldn't follow him to India
Tired of the combat, pain and the glory

Alexander the Great
His name struck fear into hearts of men
Alexander the Great
He died of fever in Babylon

Great song!You can download it here :
http://rapidshare.com/files/12352356...Great.wma.html

[Amarantos]

The winner of the second award during the carnival celebrations in Kozani, Macedonia, Greece back on 1952, dressed as Alexander the Great.



"Christos Tzonos
Second award of the city of Kozani
1952
Alexander the Great"

[Amarantos]

Donatas Bielkauskas - the man having keen ear, primeval curiosity, solid musical education and exquisite taste, who has released into the world the musical project DONIS (tribute in Prussian) - expands the space of creative quests with every new album until it transgresses this single regular cultural medium - music related with the tradition of Lithuanian ethnos, which he is the expert of. This time the artist has embarked on a new challenging journey, that is, to compose music revealing the unknown spirit of antiquity. His efforts have resulted in Alexandreia album that serves as a deep, pure and dreamy manifest to the ancient times. Tranquil, transparent and persuasive ambient stream prevails in the tracks. The archaic winds of different nations tastefully add to it in some of the tracks. These include hornpipe, bagpipes, mesmerising rhythms of tabor and mystifying bells. Soft and velvety voice of vocalist Alwyda, who has created the key vein of the album, opens the idealised femininity of the antiquity and conveys emotionally-charged world vision of genius Konstantin Kavafi where the Mediterranean past and present, the East and the West, the Greeks and the barbarians meet in the catharsis of profound sadness and wisdom, where the fall of civilisation witnessed in the vanishing cultural heritage is revealed. The Greek poetry recited in an enchanting voice and the ambient melting the words with elemental force embrace the audience who do not even know the archaic language. Alexandreia album will not disappoint the lovers of Dead Can Dance, Kameras 48, Raison D’etre music, either.
Info: Autarkeia.org

Poetry: Constantine P. Kavafis (1863–1933).
Voice: Alvyda Stepaviciute [Alwyda]
Vocals: Joanne Spiricheva.
Music: Donatas Bielkauskas (programming, sampling, Lithuanian folk wind instruments birbyne and duda (Baltic bagpipe), Lithuanian folk percussion instrument zvanguliai, folk wind instrument of Caucasus region duduki, KORG X5D, electric organ " Vermona " , effects).
Recorded in Klaipeda and Kaunas, in 2006 (January–December).
Design by Lashisha and sandra.ru
Released by Autarkeia [CD, 2007]

ALEXANDREIA

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

The God Abandons Antony

At midnight, when suddenly you hear
an invisible procession going by
with exquisite music, voices,
don't mourn your luck that's failing now,
work gone wrong, your plans
all proving deceptive - don't mourn them uselessly:
as one long prepared, and full of courage,
say goodbye to her, to Alexandria who is leaving.
Above all, don't fool yourself, don't say
it was a dream, your ears deceived you:
don't degrade yourself with empty hopes like these.
As one long prepared, and full of courage,
as is right for you who were given this kind of city,
go firmly to the window
and listen with deep emotion,
but not with the whining, the pleas of a coward;
listen - your final pleasure - to the voices,
to the exquisite music of that strange procession,
and say goodbye to her, to the Alexandria you are losing.


Πρέσβεις απ' την Αλεξάνδρεια

Δεν είδαν, επί αιώνας, τέτοια ωραία δώρα στους Δελφούς
σαν τούτα που εστάλθησαν από τους δύο τους αδελφούς,
τους αντιζήλους Πτολεμαίους βασιλείς. Αφού τα πήραν
όμως, ανησύχησαν οι ιερείς για τον χρησμό. Την πείραν
όλην των θα χρειασθούν το πώς με οξύνοιαν να συνταχθεί,
ποιός απ' τους δυο, ποιός από τέτοιους δυο να δυσαρεστηθεί.
Και συνεδριάζουνε την νύχτα μυστικά
και συζητούν των Λαγιδών τα οικογενειακά.

Αλλά ιδού οι πρέσβεις επανήλθαν. Χαιρετούν.
Στην Αλεξάνδρεια επιστρέφουν, λεν. Και δεν ζητούν
χρησμό κανένα. Κ' οι ιερείς τ' ακούνε με χαρά
(εννοείται, που κρατούν τα δώρα τα λαμπρά),
αλλ' είναι και στο έπακρον απορημένοι,
μη νοιώθοντας τι η εξαφνική αδιαφορία αυτή σημαίνει.
Γιατί αγνοούν που χθες στους πρέσβεις ήλθαν νέα βαρυά.
Στη Ρώμη δόθηκε ο χρησμός· έγειν' εκεί η μοιρασιά.

Envoys From Alexandria

For centuries they hadn't seen gifts at Delphi
as wonderful as those sent by the two brothers,
the rival Ptolemaic kings. But now that they have them,
the priests are nervous about the oracle.
They'll need all their experience
to determine subtly how to express it, which of the two--
which of two brothers like these - will have to be offended.
And so they meet secretly at night
to discuss the family affairs of the Lagids.

But suddenly the envoys are back. They're taking their leave.
Returning to Alexandria, they say. And they don't ask
for an oracle at all. The priests are delighted to hear it
(they're to keep the marvellous gifts, that goes without saying)
but they're also completely bewildered,
having no idea what this sudden indifference means.
They don't know that yesterday the envoys heard serious news:
the "oracle" was pronounced in Rome; the dispute was settled there.


Αλεξανδρινοί βασιλείς

Μαζεύθηκαν οι Αλεξανδρινοί
να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά,
τον Καισαρίωνα, και τα μικρά του αδέρφια,
Αλέξανδρο και Πτολεμαίο, που πρώτη
φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο,
εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς,
μες στη λαμπρή παράταξη των στρατιωτών.

Ο Αλέξανδρος -- τον είπαν βασιλέα
της Αρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων.
Ο Πτολεμαίος -- τον είπαν βασιλέα
της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.
Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά,
ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί,
στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους,
η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων,
δεμένα τα ποδήματά του μ' άσπρες
κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια.
Αυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς,
αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων.

Οι Αλεξανδρινοί έννοιωθαν βέβαια
που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά.

Αλλά η μέρα ήταν ζεστή και ποιητική,
ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό,
το Αλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα
θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης,
των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη,
ο Καισαρίων όλο χάρις κ' εμορφιά
(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)·
κ' οι Αλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή,
κ' ενθουσιάζονταν, κ' επευφημούσαν
ελληνικά, κ' αιγυπτιακά, και ποιοί εβραίικα,
γοητευμένοι με τ' ωραίο θέαμα --
μ' όλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά,
τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες.

Alexandrian Kings

The Alexandrians turned out in force
to see Cleopatra's children,
Kaisarion and his little brothers,
Alexander and Ptolemy,
who'd been taken out to the Gymnasium for the first time,
to be proclaimed kings there
before a brilliant array of soldiers.

Alexander: they declared him
king of Armenia, Media, and the Parthians.
Ptolemy: they declared him
king of Cilicia, Syria, and Phoenicia.
Kaisarion was standing in front of the others,
dressed in pink silk,
on his chest a bunch of hyacinths,
his belt a double row of amethysts and sapphires,
his shoes tied with white ribbons
prinked with rose-coloured pearls.
They declared him greater than his brothers,
they declared him King of Kings.

The Alexandrians knew of course
that this was all just words, all theatre.

But the day was warm and poetic,
the sky a pale blue,
the Alexandrian Gymnasium
a complete artistic triumph,
the courtiers wonderfully sumptuous,
Kaisarion all grace and beauty
(Cleopatra's son, blood of the Lagids);
and the Alexandrians thronged to the festival,
full of enthusiasm, and shouted acclamations
in Greek, and Egyptian, and some in Hebrew,
charmed by the lovely spectacle --
though they knew of course what all this was worth,
what empty words they really were, these kingships


Ionia

Η Κηδεία του Σαρπηδόνος

Είν' η καρδία του Διός πλήρης οδύνης.
Ο Πάτροκλος εφόνευσε τον Σαρπηδόνα.

Βουλήν της Μοίρας εσεβάσθη ο Θεός.
Αλλ' ο πατήρ θρηνεί την δυστυχίαν του.

Του Μενοιτίου ο υιός ανίκητος,
οι Αχαιοί ως λέοντες βρυχώμενοι,
ζητούσι τον νεκρόν ν' αρπάξουν, και βοράν
εις κόρακας κ' εις κύνας να τον ρίψωσιν.

Αλλά ο Ζευς δεν στέργει την ταπείνωσιν.
Του προσφιλούς και τιμημένου του υιού
το σώμα δεν θ' αφίση να υβρίσωσιν.

Ιδού από το άρμα του κατέρχεται
επί της γης ο Φοίβος, δία εντολή.
Του Σαρπηδόνος τον νεκρόν αι θεϊκαί
χείρες του σώζουσι, και εις τον ποταμόν
τον φέρουσι και ευλαβώς τον νίπτουσι.
Πλύνετ' η κόνις και το αίμα το πηκτόν,
και του δικαίου και ανδρείου ήρωος
η φυσιογνωμία αναφαίνεται.
Της αμβροσίας χύνει τα αρώματα
επί του πτώματος ο Φοίβος δαψιλώς
και το περικαλύπτει με Ολύμπια,
αθάνατα φορέματα. Του στήθους του
κλείει την χαίνουσαν πληγήν. Σχηματισμόν
ήρεμον κ' εύχαριν δίδ' εις τα μέλη του.
Το δέρμα του λαμπρύνεται. Κτεις φωτερά
την κόμην του κτενίζει, κόμην άφθονον
και μέλαιναν, ην έτι δεν ητίμασε
λευκή τις θριξ.
Ως νέος φαίνετ' αθλητής
αναπαυόμενος - ως νέος εραστής
ονειρευόμενος χαράν και έρωτας
με κυανά πτερά και με ουράνια
τόξα - ως νέος και ευδαίμων σύζυγος,
εν πάσι του τοις συνηλίκοις τυχηρός,
καλήν κερδίσας νύμφην και ανάεδνον.

Την εντολήν του περατώσας ο Θεός,
τον Ύπνον και τον Θάνατον, τους αδελφούς,
καλεί, και διατάττει εις την εκτενή
Λυκίαν να μεταφερθή ο Σαρπηδών.

Ως εν αγκάλαις πατρικαίς και τρυφεραίς
τον έλαβον ο Ύπνος και ο Θάνατος
με λύπην και αγάπην και με προσοχήν
μη του νεκρού προσώπου διαταραχθή
η σοβαρά γαλήνη, μη του ανδρικού
σώματος η μεγαλοπρέπεια βλαβή.

Οι Λύκιοι βαθέως προσεκύνησαν
της φοβεράς αναισθησίας τους Θεούς,
και τον καλόν τον άνακτα παρέλαβον
νεκρόν το πνεύμα, αλλά την μορφήν λαμπρόν,
ακμαίον, και ευώδη, και γαλήνιον.

Μνημείον τω ανήγειραν μαρμάρινον,
κ' επί της βάσεώς του με αναγλυφάς
έμπειροι γλύπται εξιστόρησαν τας νίκας
του ήρωος και τας πολλάς του εκστρατείας.

The Funeral of Sarpedon

Zeus mourns deeply:
Patroklos has killed Sarpedon.
Now Patroklos and the Achaians rush on
to snatch up the body, to dishonour it.

But Zeus doesn't tolerate that at all.
Though he let his favourite child be killed-
this the Law required-
he'll at least honour him after death.
So he now sends Apollo down to the plain
with instructions about how the body should be tended.

Apollo reverently raises the hero's body
and carries it in sorrow to the river.
He washes the dust and blood away,
heals the terrible wounds so there's no trace left,
pours perfume of ambrosia over it,
and dresses it in radiant Olympian robes.
He bleaches the skin, and with a pearl comb
combs out the jet black hair.
He spreads and arranges the beautiful limbs.

Now he looks like a young king, a royal charioteer-
twenty-five or twenty-six years old-
resting himself after winning
the prize in a famous race,
his chariot all gold and his horses the fastest.

Having finished his task this way,
Apollo calls for the two brothers,
Sleep and Death, and orders them
to take the body to Lykia, the rich country.

So the two brothers, Sleep and Death,
set off on foot toward the rich country, Lykia;
and when they reached the door
of the king's palace,
they handed over the honoured body
and then returned to their other concerns.

And once the body was received in the palace
the sad burial began, with processions and honours and dirges,
with many libations from sacred vessels,
with all pomp and circumstance.
Then skilled workers from the city
and celebrated craftsmen in stone
came to make the tombstone and the tomb.


Ιωνικόν

Γιατί τα σπάσαμε τ' αγάλματά των,
γιατί τους διώξαμε απ' τους ναούς των,
διόλου δεν πέθαναν γι' αυτό οι θεοί.
Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη,
σένα η ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.
Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο
την ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ' την ζωή των·
και κάποτ' αιθέρια εφηβική μορφή,
αόριστη, με διάβα γρήγορο,
επάνω από τους λόφους σου περνά.

Ionic

That we've broken their statues,
that we've driven them out of their temples,
doesn't mean at all that the gods are dead.
O land of Ionia, they're still in love with you,
their souls still keep your memory.
When an August dawn wakes over you,
your atmosphere is potent with their life,
and sometimes a young ethereal figure
indistinct, in rapid flight,
wings across your hills.


Sparta

Θερμοπύλες

Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Thermopylae

Honour to those who in the life they lead
define and guard a Thermopylae.
Never betraying what is right,
consistent and just in all they do,
but showing pity also, and compassion;
generous when they're rich, and when they're poor,
still generous in small ways,
still helping as much as they can;
always speaking the truth,
yet without hating those who lie.

And even more honour is due to them
when they foresee (as many do foresee)
that Ephialtis will turn up in the end,
that the Medes will break through after all.


Εν Σπάρτη

Δεν ήξερεν ο βασιλεύς Κλεομένης, δεν τολμούσε-
δεν ήξερε έναν τέτοιον λόγο πώς να πει
προς την μητέρα του: ότι απαιτούσε ο Πτολεμαίος
για εγγύησιν της συμφωνίας των ν' αποσταλεί κι αυτή
εις Αίγυπτον και να φυλάττεται·
λίαν ταπεινωτικόν, ανοίκειον πράγμα.
Κι όλο ήρχονταν για να μιλήσει· κι όλο δίσταζε.
Κι όλο άρχιζε να λέγει· κι όλο σταματούσε.

Μα η υπέροχη γυναίκα τον κατάλαβε
(είχεν ακούσει κιόλα κάτι διαδόσεις σχετικές),
και τον ενθάρρυνε να εξηγηθεί.
Και γέλασε· κ' είπε βεβαίως πιαίνει.
Και μάλιστα χαίρονταν που μπορούσε νάναι
στο γήρας της οφέλιμη στην Σπάρτη ακόμη.

Όσο για την ταπείνωσι - μα αδιαφορούσε.
Το φρόνημα της Σπάρτης ασφαλώς δεν ήταν ικανός
να νοιώσει ένας Λαγίδης χθεσινός·
όθεν κ' η απαίτησίς του δεν μπορούσε
πραγματικώς να ταπεινώσει Δέσποιναν
Επιφανή ως αυτήν· Σπαρτιάτου βασιλέως μητέρα.

In Sparta

He didn't know, King Kleomenis, he didn't dare-
he just didn't know how to tell his mother
a thing like that: Ptolemy's demand,
to guarantee their treaty, that she too go to Egypt
and be held there as a hostage-
a very humiliating, indecorous thing.
And he would be about to speak yet always hesitate,
would start to tell her yet always stop.

But the magnificent woman understood him
(she'd already heard some rumours about it)
and she encouraged him to get it out.
And she laughed, saying of course she'd go,
happy even that in her old age
she could be useful to Sparta still.

As for the humiliation -that didn't touch her at all.
Of course an upstart like the Lagid
couldn't possibly comprehend the Spartan spirit;
so his demand couldn't in fact humiliate
a Royal Lady like herself:
mother of a Spartan king.


Άγε, ω βασιλεύ Λακεδαιμονίων

Δεν καταδέχονταν η Κρατησίκλεια
ο κόσμος να την δει να κλαίει και να θρηνεί·
και μεγαλοπρεπής εβάδιζε και σιωπηλή.
Τίποτε δεν απόδειχνε η ατάραχη μορφή της
απ' τον καϋμό και τα τυράννια της.
Μα όσο και νάναι μια στιγμή δεν βάσταξε·
και πριν στο άθλιο πλοίο μπει να πάει στην Αλεξάνδρεια,
πήρε τον υιό της στον ναό του Ποσειδώνος,
και μόνοι σαν βρεθήκαν τον αγκάλιασε
και τον ασπάζονταν, «διαλγούντα», λέγει
ο Πλούταρχος, «και συντεταραγμένον».
Όμως ο δυνατός της χαρακτήρ επάσχισε·
και συνελθούσα η θαυμασία γυναίκα
είπε στον Κλεομένη «Άγε, ω βασιλεύ
Λακεδαιμονίων, όπως, επάν έξω
γενώμεθα, μηδείς ίδη δακρύοντας
ημάς μηδέ ανάξιόν τι της Σπάρτης
ποιούντας. Τούτο γαρ εφ' ημίν μόνον·
αι τύχαι δε, όπως αν ο δαίμων διδώ, πάρεισι.»

Και μες στο πλοίο μπήκε, πηαίνοντας προς το «διδώ».

Come, O King of the Lacedaimonians

Kratisiklia didn't allow
the people to see her weeping and grieving:
she walked in dignified silence.
Her calm face
betrayed nothing of her sorrow, her agony.
But even so, for a moment she couldn't hold back:
before she went aboard the detestable ship for Alexandria
she took her son to Poseidon's temple,
and when they were there alone
(he was "in great distress," says Plutarch, "badly shaken")
she embraced him tenderly and kissed him.
But then her strong character struggled through;
regaining her poise, the magnificent woman
said to Kleomenis: "Come, O King of the Lacedaimonians,
when we go outside
let no one see us
weeping or behaving in any way unworthy of Sparta.
At least this is still in our power;
what lies ahead is in the hands of the gods."

And she boarded the ship, going toward whatever lay
"in the hands of gods".


Troia

Μονοτονία

Την μιά μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι -
οι όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Monotony

One monotonous day follows another
identically monotonous. The same things
will happen to us again and again,
the same moments come and go.

A month passes by, brings another month.
Easy to guess what lies ahead:
all of yesterday's boredom.
And tomorrow ends up no longer like tomorrow.


Επιθυμίες

Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά --
έτσ' οι επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν' αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

Longings

Like the beautiful bodies of those who died before growing old,
sadly shut away in sumptuous mausoleum,
roses by the head, jasmine at the feet --
so appear the longings that have passed
without being satisfied, not one of them granted
a single night of pleasure, or one of its radiant mornings.


Τρώες

Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ' επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.--

Είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ' η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ' αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

Trojans

Our efforts are those of men prone to disaster;
our efforts are like those of the Trojans.
We just begin to get somewhere,
begin to gather a little strength,
grow almost bold and hopeful,

when something always comes up to stop us:
Achilles leaps out of the trench in front of us
and terrifies us with his violent shouting.

Our efforts are like those of the Trojans.
We think we'll change our luck
by being resolute and daring,
so we move outside ready to fight.

But when the big crisis comes,
our boldness and resolution vanish;
our spirit falters, paralyzed,
and we scurry around the walls
trying to save ourselves by running away.

Yet we're sure to fail. Up there,
high on the walls, the dirge has already begun.
They're mourning the memory, the aura of our days.
Priam and Hecuba mourn for us bitterly.


Τελειωμένα

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πως να κάμουμε
για ν' αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν' αυτός στον δρόμο·
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ' ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
και ανέτοιμους -πού πιά καιρός- μας συνεπαίρνει.

Things Ended

Engulfed by fear and suspicion,
mind agitated, eyes alarmed,
we try desperately to invent ways out,
plan how to avoid
the obvious danger that threatens us so terribly.
Yet we're mistaken, that's not the danger ahead:
the news was wrong
(or we didn't hear it, or didn't get it right).
Another disaster, one we never imagined,
suddenly, violently, descends upon us,
and finding us unprepared -there's no time now-
sweeps us away.



ALEXANDREIA part 1

ALEXANDREIA part 2


DONIS is a well-known Lithuanian neofolk/ambient/experimental music project, the central axis of which is a instrumentalist Donatas Bielkauskas. He creates and plays music using authentic and modernized Lithuanian folk as well as electronic instruments; sessional musicians are also invited to cooperate. The project is distinguished for its solid, subtle and mature sound of modern music with Baltic touch. The debut album “Deinaina” was released in a tape format in 1998, it was followed by a CD “Baltos Juodos Klajos” (“White Black Wanders” , Dangus prod . 2002), the famous work “Svilpiai” (“Whistles”, 2003), a joint project of DONIS with KULGRINDA “Sotvaras” (Dangus prod.), an ambient album “Vacuum” (Autarkeia, 2004), a post-folklore album “Bite Lingo” and antic "Alexandreia" (Autarkeia, 2007). From 1994 until now, DONIS collaborates with various projects and performers: Wejdas, Notanga, Kulgrinda, Rasa Serra, Kursiu Ainiai, Alwyda, etc. Lately, Donatas pays much attention to electronic and experimental music. A wish and potentiality to experiment not only with ambient/folk music reveals itself in a project d.n.s. More info/video/mp3 - WWW.DONIS.LT



Constantine Cavafy (Konstantinos Kavafis), one of the most distinguished Greek poets,
was born on April 29, 1863 and died on the same date in 1933 in Alexandria (Egypt).