The Macedonian Conflict: Ethnic Nationalism in a Transnational World

[akritas]

Some intresting quotes from the known book of Loring Danforth in order to see what Slavonic Macedonists hide !!!

THE REASON OF THE CREATION OF THE MACEDONIAN SLAV NATION FROM THE YUGOSLAV COMMUNISTS (page 66)

By recognizing the existence of a separate Macedonian nation, the Communist Party of Yugoslavia was able to gain control of Vardar Macedonia and justify retaining it as part of the Yugoslav federation (Palmer and King 1971:199). In order to accomplish this it was necessary to eliminate the sense of Bulgarian national identity shared by many inhabitants of the area, for according to the doctrine of national self-determination, if in fact the inhabitants of Vardar Macedonia were Bulgarians, then the land they inhabited should be part of Bulgaria.

Since this was clearly not in the interests of Yugoslavia, and since the previous policy of Serbianization had failed, the only alternative was to recognize the Slavs of Macedonia as neither Bulgarians nor Serbs, but as something else-as Macedonians. Recognizing the Macedonian nation and establishing the People's Republic of Macedonia to serve as its national state was the most effective way for Yugoslav officials to integrate Vardar Macedonia securely into the Federal Republic of Yugoslavia.

Another motive behind the Communist Party of Yugoslavia's decision to recognize the existence of a separate Macedonian nation was the desire to extend Yugoslav control over Bulgarian and Greek Macedonia as well.

ILLINDEN HEROES DECLARED BULGARIANS (page 64)

The political and military leaders of the Slavs of Macedonia at the tum of the century seem not to have heard Misirkov's call for a separate Macedonian national identity; they continued to identify themselves in a national sense as Bulgarians rather than Macedonians.

The political goals of the Internal Macedonian Revolutionary Organization (VMRO) were the liberation of Macedonia from the Ottoman Empire and the establishment of an autonomous Macedonia, but VMRO's leadership of the revolutionary movement in Macedonia was challenged by the formation of the Supreme Macedonian Committee in Sofia, whose ultimate goal was the annexation of Macedonia by Bulgaria. . .

In spite of these political differences, both groups, mcludmg those who advocated an independent Macedonian state and opposed the idea of a Greater Bulgaria, never seem to have doubted "the predominantly Bulgarian character of the population of Macedonia" (MacDermott 1978:85). Even Gotse Delchev, the famous Macedonian revolutionary
leader, whose nom de guerre was Ahil (Achilles), refer to "the Slavs of Macedonia as 'Bulgarians' in an offhanded manner WIthout seeming to indicate that such a designation was a point of contention" (Perry 1988:23). In his correspondence Gotse Delchev often states clearly and simply, 'We are Bulgarians" (MacDermott 1978: 192,273).

THE EMERGENCE OF THE SLAVMACEDONIAN NATIONAL IDENTITY (page 56)

THE HISTORY of the construction of a Macedonian national identity does not begin with Alexander the Great in the fourth century B.C. or with Saints Cyril and Methodius in the ninth century AD as Macedonian nationalist historians often claim. Nor does it begin with Tito and the establishment of the People's Republic of Macedonia in 1944 as Greek nationalist historians would have us believe. It begins in the nineteenth century with the first expressions of Macedonian ethnic Nationalism on the part of a small number of intellectuals m places lIke Thessaloniki, Belgrade, Sophia, and St. Petersburg. This period marks the beginning of the process of "imagining" a Macedoman national community, the beginning of the construction of a Macedonian national identity and culture.

[Draco]

How can a woman give birth to one Greek and one Macedonian [sic], also by Danforth.

[masolord]

Originally Posted by akritas

Some intresting quotes from the known book of Loring Danforth in order to see what Slavonic Macedonists hide !!!

THE REASON OF THE CREATION OF THE MACEDONIAN SLAV NATION FROM THE YUGOSLAV COMMUNISTS (page 66)



ILLINDEN HEROES DECLARED BULGARIANS (page 64)



THE EMERGENCE OF THE SLAVMACEDONIAN NATIONAL IDENTITY (page 56)

sounds like a good logical explanation .

[akritas]

Distortions About the First

Australian Macedonian Church

The text "The Macedonian Conflict: Ethnic Nationalism in a Transnational World" (Princeton Univ Press, Princeton, NJ, 1995) written by Loring M Danforth, a Professor of Anthropology at Bates College (USA), contains the following passage on p213

In 1950 a group of immigrants from Florina, who identified themselves as Macedonians and who opposed communism, founded a "Macedonian Church of Saints Cyril and Methodius" in affiliation with the Bulgarian Orthodox Church of North and South America and Australia, which at that time was independent of the Holy Synod in Bulgaria.

The preceding statement and many others, reveal that Danforth's claim to examine the construction of national identity with respect to contemporary nationalistic theory is flawed, since such a task requires information be presented in a factual and unbiased manner. As we shall show, this is not true, and the facts that Danforth presents are actually "reconstructed" to verify Danforth's preconceived notions of the very national identities he supposedly "deconstructs".


First, rather than identifying the "Macedonians" concerned as Christians, whose only goal was to have a Church of their own religion, Danforth tries to imply that the event was part of some anti-communist conspiracy. However Danforth neglects to disclose that these same people on no fewer than three separate occasions approached the then Macedonian committee for a community Church to be built and were rebuffed each time. The committee leaders, who were mainly communists (actually Stalinists) saw no value in such projects compared to propagating internationalism. Since they personally had no need of a Church, whichever Church (Greek, Serbian etc) the people attended was inconsequential.

Second, Danforth systematically attempts to "de-bulgarise", that is reconstruct, the nature of this Church as represented by its name, constitution and canonical hierarchy (see the true facts opposite, that Danforth ignores). At times this subterfuge becomes quite subtle. For example Danforth uses the word "affiliated" when describing the relationship between the MacedonoBulgarian Eastern Orthodox Church Community "St. Kiril & Metodi" and the Bulgarian Eastern Orthodox Church Diocese of North and South America, and Australia, whereas the constitution, duly signed and accepted on 27 Sep 1950, uses the term "an indivisible part of".

In the last paragraph on page 213, Danforth writes

Another group of immigrants from Florina, who identified themselves as Macedonians, but who supported communism, founded the Macedonian Orthodox Church of Saint George in 1959, which eventually became affiliated with the Macedonian Orthodox Church in Yugoslavia.

Again Danforth's simple statement disregards the important underlying facts, particularly on the issue of constructed identity, a central theme of his text.

First, the group described by Danforth, were in fact the Macedonian Australian People's League, an organization which worked with and had common political philosophies to the Greek Communist Party of Australia. Examination of MAPL's publications, such as Iskra(Spark) or numerous other public documents, unequivocally shows that they identified, not as "Macedonians", but as "Slav-Macedonians". Therefore in early 1960, when a major protest was organised throughout Australia against Greek attempts to suppress the "Macedonian" language, all use of the word "Macedonian" was qualified by the prefix SLAV. For example the heading on a document resulting from a conference held in Adelaide on 2 Jan 1960 read

Resolution: An Appeal to the World by the Slav-Macedonians of Australia.

Why then does Danforth completely disregard, how, why or even if, all these "Macedonians", who self-identified as "Slav- Macedonians" for so many years, have now adopted the abbreviated "Macedonian" identity. This omission affectively invalidates Danforth's discussion of identity "constructs" amongst Australian Macedonians.


Second, Danforth does not qualify exactly what the Macedonian Orthodox Church of Saint George represented in an ecclesiastic sense. Since the Church was not part of, or recognised by any existing Orthodox diocese of the time, it is difficult to see how it could claim to be an Orthodox church, other than in name only. If we read I Chapovski, "The Macedonian Orthodox Church of St. George: a Cultural and National History" (Melb, 1992, p73) he reveals that the Church was created de novo by the following legalese

Queen Victoria had legislated that any eleven people who are citizens of the Empire, with their will and their signatures, may declare a church. Even if it does not exist, they can create it.

On any canonical criteria the Church was not Orthodox, and its supreme religious body was the elected Church committee, none of whom had any relevant theological experience or qualifications. Moreover, Danforth also fails to reveal that when the St. George Church finally "affiliated" with the Macedonian Orthodox Church, the latter was under the direct jurisdiction of the Serbian Orthodox Church. A fact deliberately withheld from Macedonian Australians, because if known, support and acceptance of the Church would have been immediately compromised.

Academics, such as Danforth, have an obligation to either state the facts objectively, or openly acknowledge their bias on a particular subject. There is no justification however, for reporting incorrect or poorly researched material.

source:mak-truth.com

[Truth Bearer]

I already posted the article Akritas....

[Truth Bearer]

http://www.macedoniaontheweb.com/for...an-church.html

[akritas]

Ένας τυχερός άνθρωπος [Άρδην 67]

Ο Λόριγκ Ντάνφορθ (Loring Danforth) είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση διανοούμενου, ο οποίος κατόρθωσε να καθιερωθεί στην ακαδημαϊκή κοινότητα της Ελλάδας ως ο ειδικός για την ονομασία του κράτους των Σκοπίων, κυρίως μετά την έκδοση του βιβλίου του Η Μακεδονική Διαμάχη, Αθήνα, εκδόσεις Αλεξάνδρεια (1999). Σπούδασε ανθρωπολόγος στο πανεπιστήμιο Πρίνστον των Η.Π.Α. το 1978. Δίδαξε στο κολλέγιο Αθηνών, στο πανεπιστήμιο Πρίνστον, και από το 1991 είναι καθηγητής ανθρωπολογίας στο Μπέιτς Κόλετζ, στην πολιτεία Μέιν στις Η.Π.Α.


Με την Ελλάδα αρχίζει να ενδιαφέρεται από το 1982. Στην αρχή ασχολείται με «ανώδυνα» θέματα: Ταφικά έθιμα (The Death Rituals of Rural Greece, 1982), Πυροβασίες και αναστενάρηδες (Firewalking and Religious Healing: The Anastenaria of Greece 1989).


Όμως στις αρχές της δεκαετίας του 1990, και μεσούσης της κινητοποίησης των απανταχού Ελλήνων για το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, που ο Ντάνφορθ «πέφτει στα …σκληρά»: Μετακομίζει στη Μελβούρνη της Αυστραλίας χάρη σε μια υποτροφία Φουλμπράιτ και πραγματοποιεί επιτόπια έρευνα στις κοινότητες των Σλαβομακεδόνων, από όπου και αντλεί υλικό για το βιβλίο του.


Στην Αμερική, η «Μακεδονική Διαμάχη» κυκλοφόρησε το 1995 και, σύμφωνα με τον συγγραφέα του, “ασχολείται με τους αντίπαλους ισχυρισμούς για τη μακεδονική ταυτότητα που προβάλλουν οι Έλληνες και οι Μακεδόνες”. Ο σκοπός του ήταν να παρουσιάσει το μακεδονικό ζήτημα από τη σκοπιά του κοινωνικού ανθρωπολόγου, αλλά και να ασκήσει κριτική στις εθνικιστικές τάσεις που εκφράστηκαν και από τις δύο πλευρές (καταλήγει όμως να ασκεί αποκλειστικά σχεδόν κριτική στην ελληνική πλευρά για το θέμα αυτό).

Το βιβλίο

Ο Λόρινγκ Ντάνφορθ ξεκινά από μια θεωρητική συζήτηση του εθνοτικού εθνικισμού και του τρόπου με τον οποίο κατασκευάζονται οι εθνικές ταυτότητες και οι εθνικοί πολιτισμοί. Εστιάζεται ιδιαίτερα στη διαδικασία της εθνογένεσης και στον ρόλο που παίζουν τα κράτη στην κατασκευή των εθνών.


Έτσι, στα ερωτήματα του τύπου, πώς γεννιέται ένα έθνος; Πώς συγκροτείται η εθνική ταυτότητα και ποια η σχέση της με προϋπάρχουσες πολιτιστικές δομές; Πώς μπορούμε να διακρίνουμε μια -εθνικιστική-διαδικασία εθνογένεσης, από ένα εθνικιστικό κίνημα που αναπτύσσεται στο εσωτερικό ενός ήδη συγκροτημένου κράτους-έθνους, δηλαδή από ένα αποσχιστικό κίνημα, τα οποία απασχολούν εκτός από την ιστορία, και την κοινωνιολογία ή την πολιτική επιστήμη, ο συγγραφέας προσπαθεί να δώσει απάντηση, ως κοινωνικός ανθρωπολόγος, κατά έναν τρόπο που να μην έχει επισημανθεί από τους άλλους συναδέλφους του.


Υποστηρίζει ότι στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο του ύστερου 20ού αιώνα, πρέπει να προσεγγίζουμε το θέμα του εθνοτικού εθνικισμού από υπερεθνική οπτική γωνία και ότι η μακεδονική διαμάχη δεν αφορά δύο βαλκανικά κράτη, την Ελλάδα και την FYROM, αλλά έναν «οικουμενικό πολιτισμικό πόλεμο» στον οποίον παίρνουν μέρος, εκτός από τα κράτη που αναφέραμε και εθνικές μειονότητες, κοινότητες της διασποράς, (Ελλήνων και σλαβόφωνων μεταναστών στην Αυστραλία, Καναδά και Η.Π.Α.) αλλά και διεθνείς οργανισμοί, όπως τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση.


Σε συζητήσεις με υπερήλικες μετανάστες στην Αυστραλία, ο Ντάνφορθ αποδίδει την ανάδυση μιας χωριστής εθνικής ταυτότητας μεταξύ των σλαβόφωνων Ελλήνων στην αντίσταση απέναντι στον βίαιο εξελληνισμό, τις διακρίσεις, την καταπίεση και την κοινωνική περιθωριοποίηση κατά την διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας. (σελ. 250, 260-5).

Τα αμφιλεγόμενα σημεία

1. Καταρχήν, από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου είναι προφανές ότι για τον Ντάνφορθ το ζήτημα της ονομασίας του κράτους της πΓΔΜ έχει λυθεί ήδη από το 1995: Στο βιβλίο του η «Μακεδονική Διαμάχη» υπάρχουν από τη μια μεριά οι «Μακεδόνες» και, από την άλλη, όλοι...οι άλλοι.


2. Στο Κεφάλαιο Β΄, και ενώ ο συγγραφέας έχει σκοπό να προσεγγίσει την ελληνική και σλαβομακεδονική ιστοριογραφία για το θέμα, μεροληπτεί υπέρ της μιας άποψης. Έτσι, ενώ παρουσιάζει την εθνικιστική και τη μετριοπαθή σλαβομακεδονική άποψη, για την Ελλάδα εμφανίζει μια ενιαία εθνικιστική άποψη, στη βάση κυρίως ημιεπίσημων πηγών και εφημερίδων ακροδεξιών φρονημάτων (όπως ο Στόχος).


3. Ο Ντάνφορθ θεωρεί ότι η ένταση γύρω από το Μακεδονικό οφείλεται στις ιστορικές διαφορές μεταξύ «Ελλήνων και Μακεδόνων» χωρίς να εξηγεί γιατί συμβαίνει αυτό, καθώς και ποιες είναι οι αιτίες της κρίσης. Ουσιαστικά, μια τέτοια αντιμετώπιση παρωδεί μια κατάσταση χωρίς να την εξηγεί. (σ.174-175) ενώ σε μισή σελίδα ο συγγραφέας ξεμπερδεύει με τον Μανόλη Ανδρόνικο, το αστέρι της Βεργίνας αλλά και με όλη την αρχαιολογία, καταλήγοντας: «Μολονότι οι περισσότεροι Έλληνες αρχαιολόγοι και μερικοί ξένοι μελετητές δέχονται πως ο τύμβος μέσα στον οποίο βρέθηκε η λάρνακα ήταν πράγματι του Φίλιππου του Μακεδόνα, πολλοί ξένοι αρχαιολόγοι και ιστορικοί της αρχαιότητας είναι περισσότερο σκεπτικοί και υποστηρίζουν πως ο τύμβος θα μπορούσε να ανήκει στον Φίλιππο Γ’ Αριδαίο, γιο του Φίλιππου του Μακεδόνα» (σελ. 174).


4. Ίσως επειδή ο Ευάγγελος Κωφός, ιστορικός, πρώην εμπειρογνώμονας του υπουργείου Εξωτερικών και σύμβουλος για βαλκανικά θέματα στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) αφιέρωσε όλη του την προσπάθεια στην εις βάθος αρχειακή μελέτη για την εξήγηση του βαλκανικού ζητήματος, ενός δηλαδή εξαιρετικά πολύπλοκου θέματος (αλλά και επειδή έχει σοβαρές αντιρρήσεις ως προς τους «μακεδονικούς» ισχυρισμούς), ο Ντάνφορθ εξαπολύει μια άνευ προηγουμένου επίθεση εναντίον του, συγκρίνοντάς τον με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο (σελ.119 και σελ. 239) ή ακόμη κατηγορώντας τον για διαστρέβλωση της έννοιας «φαντασιακή κοινότητα» του Άντερσον (σελ. 41 σημ. 6). Και όλα αυτά γιατί, όπως επισημαίνει ο Στάθης Καλύβας, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο πανεπιστήμιο του Γέιλ, «ο Ντάνφορθ διαλέγει επιλεκτικά αποσπάσματα ενός ιστορικού με βαθιά γνώση του θέματος, η επιστημονική ενασχόληση του οποίου με το αντικείμενο ξεπερνά την τεσσαρακονταετία».1


5. Ο Ντάνφορθ παραδέχεται, στο Γ’ Κεφάλαιο, «Η κατασκευή της Μακεδονικής Ταυτότητας» ότι: «Είναι δύσκολο να απαντηθεί αν υπήρχε πράγματι ένα μακεδονικό έθνος κατά τη δεκαετία του 1940, όταν αναγνώρισε την ύπαρξη αυτού του έθνους το Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας» (σελ. 73) κι ότι ο Τίτο «κατασκεύασε» αυτό το ξεχωριστό «μακεδονικό έθνος» και το αναγνώρισε, προκειμένου να επεκτείνει τον γιουγκοσλαβικό έλεγχο στη βουλγαρική όσο και στην ελληνική Μακεδονία (σελ. 74). Τότε ήταν που μια νοτιοσλαβική διάλεκτος κωδικοποιήθηκε ως τυποποιημένη λόγια «μακεδονική γλώσσα», με κριτήρια πολιτικά μάλλον παρά γλωσσολογικά (σελ. 75). Κι εδώ, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, η ανάλυση του Ντάνφορθ για την ανάδυση των «Μακεδόνων» μέσα στη Γιουγκοσλαβία σταματά.


6. Δεν βρίσκει κανένα κακό στη χρησιμοποίηση σλαβικών ονομάτων στην Ελλάδα σε χάρτες που τυπώνονται στα Σκόπια: Θεσσαλονίκη (Σόλουν), Φλώρινα (Λέριν), Καστοριά (Κόστουρ), Έδεσσα (Βόντεν), παρ’ όλο που αυτό αντιβαίνει στους διεθνείς νόμους. Αντιθέτως, κατηγορεί την Ελλάδα γιατί χρησιμοποιεί το όνομα Κωνσταντινούπολη, παραγνωρίζοντας ότι μέχρι το 1923 οι ίδιοι οι Τούρκοι την ονόμαζαν Konstantinye.


7. Όσον αφορά την περίπτωση της Αυστραλίας, αν και παραδέχεται ότι η μακεδονική κοινότητα έχει σημαντικά μικρό μέγεθος συγκρινόμενη με την ελληνική κοινότητα (σελ. 222), πλέκει, σε υπερβολικό βαθμό, το εγκώμιο της πολυπολιτισμικής Αυστραλίας χωρίς καμιά επιφύλαξη για το φαινόμενο. Υπάρχει μόνο μια μικρή υποσημείωση για την κριτική κατά της πολυπολιτισμικότητας, δηλαδή το πώς σε κοινωνίες τέτοιου τύπου καθίσταται ασήμαντη ή φολκλορική η έννοια του πολιτισμού, ενώ ταυτόχρονα, η κατίσχυση της πολιτισμικής διαφοράς συχνά συσκοτίζει ή αγνοεί –σκόπιμα τις περισσότερες φορές– και άλλου τύπου διαφορές (ταξικές, κοινωνικο-οικονομικής υπόστασης και πρόσβασης στην εξουσία), με αποτέλεσμα να μην αμφισβητούνται τα βαθύτερα όρια αποκλεισμού ή και εγκλεισμού των μειονοτικών εθνοτικών ομάδων (σελ. 219, σημ. 6).
8. Τέλος, δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε πόσο τα συμπεράσματα του Λόριγκ Ντάνφορθ ταυτίζονται τόσο εμφανώς με την «προτροπή» του εκπροσώπου του υπουργείου των Εξωτερικών των Η.Π.Α.: «Η “Μακεδονία” αξίζει τον σεβασμό όλων και αξίζει να αποκαλείται με αυτή την ονομασία» (Ρίτσαρντ Μπάουτσερ, εκπρόσωπος Στέιτ Ντιπάρτμεντ, 29/112004).

Η κριτική

Για το βιβλίο, η Μαριλένα Κοππά, λέκτορας Βαλκανικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, γράφει σχετικά: “Είναι σαφές ότι η κοινωνική ανθρωπολογία έχει πολλά να προσφέρει στη μελέτη του ζητήματος οικοδόμησης εθνικής ταυτότητας. Η εθνική ταυτότητα δεν είναι κάτι ουδέτερο, υπερβατικό, το οποίο προϋπάρχει, αλλά είναι αποτέλεσμα μια κατασκευής, μιας συγκεκριμένης πολιτικής στρατηγικής. Με τη στροφή στο ατομικό, στο προσωπικό, η κοινωνική ανθρωπολογία μπορεί να φωτίσει άγνωστες πτυχές της διαδικασίας αυτής. Εκεί όμως βρίσκονται και τα όριά της. Το βασικό πρόβλημα που έχουν οι μελετητές κοινωνικής ανθρωπολογίας είναι η έλλειψη ιστορικού βάθους. Το παρόν βιβλίο είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κι αυτό καθίσταται σαφές όταν στο τρίτο κεφάλαιο ο συγγραφέας αντιπαραθέτει τη δική του εκδοχή για το Μακεδονικό, όπου η έλλειψη πηγών είναι καταφανής. Εδώ ο συγγραφέας προσπαθεί να παρουσιάσει ίσως το πιο σύνθετο βαλκανικό πρόβλημα στη βάση μιας δεκάδας βιβλίων, κινούμενος σε ένα πεδίο που δεν γνωρίζει καλά. Δυστυχώς ο Ντάνφορθ, για να στοιχειοθετήσει το επιχείρημά του, ακολουθεί μια προκρούστειο λογική, αφαιρώντας ή απλοποιώντας ό,τι δεν χωράει στο σχήμα του. Πολλοί μελετητές διατύπωσαν επιφυλάξεις για τις προσπάθειες των κοινωνικών ανθρωπολόγων να εμπλακούν στην ιστορική ανάλυση. Πριμοδοτώντας τη «βιωμένη εμπειρία», τις μνήμες, σίγουρα προσφέρουν μια νέα ματιά στην Ιστορία. Αυτό όμως μπορεί να αποβεί εις βάρος της ιστορικής έρευνας.


Έτσι, εκτός από ιστορικά λάθη (βλ. σελ.35: «Οι ανταγωνιστικές διεκδικήσεις της Σερβίας, της Βουλγαρίας και της Ελλάδας σχετικά με τη Μακεδονία οδήγησαν στους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912», ή στη σελίδα 144, «Τον Νοέμβριο 1989 ήταν η πρώτη φορά από το τέλος του ελληνικού Εμφυλίου που η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση επανέφερε το μακεδονικό ζήτημα», ξεχνώντας το 1961), η ανάλυσή του δεν περιλαμβάνει την κρίσιμη περίοδο 1940-1990, για την οποία υπάρχει απόλυτο κενό». (εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 01/08/1999). Επίσης στην εφημερίδα ΑΥΓΗ (01/09/1999), επισημαίνεται: «Παρ’ όλα αυτά, και μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τη σχετική βιβλιογραφία που παρατίθεται, είναι δύσκολο να θεμελιωθεί η ύπαρξη μακεδονικού κράτους».


Παράλληλα με τις εντός Ελλάδος κριτικές για το βιβλίο του Ντάνφορθ, η “Μακεδονική Διαμάχη” έγινε αντικείμενο κριτικής και από ερευνητές πέραν του Ατλαντικού. Τέτοια είναι η περίπτωση του Ελληνοαμερικανού ιστορικού, Στάθη Βαΐτη, ο οποίος γράφει σχετικά στο περιοδικό Hellenic Literature Society Newsletter, στις 15/03/1996: «… Ο Λόρινγκ Ντάνφορθ προσεγγίζει με επιφανειακό τρόπο τη μεταπολεμική ιστορία της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Φαίνεται δε να υποστηρίζει την ιδέα ότι η ιστορία ορίζεται με πολιτισμικούς όρους. Πιστεύει, λοιπόν, ότι μια κοινότητα που αναπτύσσει μια “μακεδονική” συνείδηση έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει για τον εαυτό της τον χώρο και την ιστορία της ευρύτερης Μακεδονίας. “Η Μακεδονική Διαμάχη” όχι μόνον δεν είναι μια μελέτη αμερόληπτη ή δίκαιη, αλλά μάλλον καλύπτει σε μια θεωρητική προσέγγιση τις απόψεις της “μακεδονικής” κυβέρνησης των Σκοπίων».


«…Τα τελευταία δέκα χρόνια, στα αμερικανικά πανεπιστήμια διάφορες ομάδες Αφροαμερικανών, φεμινιστριών και ομοφυλόφιλων ασκούν ισχυρές πιέσεις για τη διάδοση των θέσεών τους που αφορούν τον πολιτισμικό ντετερμινισμό. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, μπορούμε να χειριστούμε την ιστορία με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει δυνατή η προβολή σύγχρονων κινήτρων στη μελέτη του παρελθόντος, χωρίς να μας ενδιαφέρει καθόλου πόσο αναξιόπιστη ή ανακριβής μπορεί να είναι μια τέτοια ανάλυση του παρελθόντος.


Η άποψη ότι η ιστορία ορίζεται πολιτισμικά και ότι κάθε ομάδα μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία, για λόγους που έχουν να κάνουν με την εθνοτική συνοχή ή για την ενδυνάμωση του αισθήματος εθνικής υπερηφάνειας των μελών της, υπονομεύει σοβαρά τις ανθρωπιστικές σπουδές με ανυπολόγιστες συνέπειες για το μέλλον. Το να δίνεται έμφαση σε πολιτισμικά κίνητρα ή δραστηριότητες έχει ως αποτέλεσμα να παρουσιάζεται η ιστορία ως μύθος, χωρίς θεμελίωση σε πραγματικά γεγονότα. Από πολλές απόψεις, το βιβλίο “Μακεδονική Διαμάχη” αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του τι σημαίνει πολιτισμικός ντετερμινισμός στην πράξη».

Οι υποστηρικτές και η ανοδική πορεία του Λόριγκ Ντάνφορθ στην ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα.

Μετά την έκδοση της «Μακεδονικής Διαμάχης» το 1995, αρχίζει η ανοδική πορεία του Ντάνφορθ. Χρίζεται επίσημος θεωρητικός του κράτους των Σκοπίων2, η ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Wikipedia τον αναγορεύει σε «εξέχοντα ειδικό στη διαμάχη για την ονομασία της Μακεδονίας»3, ενώ στα καθ’ ημάς αποτελεί την κατεξοχήν βιβλιογραφική πρόταση σε προπτυχιακά και μεταπτυχικά τμήματα σπουδών του ελληνικού πανεπιστημίου και αρκετοί πανεπιστημιακοί αναφέρονται σε αυτό με εξαιρετικά εγκωμιαστικά σχόλια4.
Το 1997 τον βρίσκουμε συνεργάτη του ελληνικού υπουργείου Παιδείας στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, όπου συμμετέχει στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα με τίτλο: Ένταξη Τσιγγανοπαίδων στο Σχολείο. Το 2005, νέα «επιστημονικά πεδία» ανοίγονται για τον Λ.Ντάνφορθ: «Ο Εμφύλιος και το Παιδομάζωμα». Στις 10 Μαϊου, στο πανεπιστήμιο Πρίνστον των Η.Π.Α., στο πλαίσιο ημερίδας με τίτλο, «Παιδιά-Πρόσφυγες από τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο στην Ανατολική Ευρώπη: Εκτόπιση, Αναμνήσεις και Φυσική Τάξη των Πραγμάτων», ο Λόριγκ Ντάνφορθ, μαζί με την καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας, Ρίκι Βαν Μπούσχοτεν, παρουσιάζουν μια διαφορετική εικόνα για το παιδομάζωμα, με την εισαγωγή νέας ορολογίας και την παρουσίαση φωτογραφικού υλικού. Κατά την διάρκεια των εισηγήσεών τους, οι δύο πανεπιστημιακοί εξήγησαν πως μελέτησαν από το 1988 150 περιπτώσεις παιδιών του παιδομαζώματος στην Ελλάδα, Ανατολική Ευρώπη και Καναδά. Το φωτογραφικό υλικό προερχόταν από την Ουγγαρία, απαθανατίζοντας μοντέρνους εφήβους, καλοντυμένους, καλοθρεμμένους, οι οποίοι επιδίδονταν στη μάθηση μπαλέτου, μουσικής, αθλητισμού κ.λπ. Πολλοί ομογενείς πανεπιστημιακοί διαμαρτυρήθηκαν για την προσπάθεια ωραιοποίησης του παιδομαζώμα