ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΒΟΡ. Κ

[Ptolemy]

ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΒΟΡ. ΚΥΠΡΟΥ
Κοπεγχάγη, 21 Δεκεμβρίου 2001 (20:45 UTC+2)

Η εβδομαδιαία έγκυρη εφημερίδα της Κοπεγχάγης WEEKENDAVISEN δημοσίευσε ολοσέλιδη ανταπόκριση του OLE NYENG από την Κύπρο (την οποία επισκέφτηκε πρόσφατα). Στην ανταπόκριση που δημοσιεύεται με τίτλο: "ΛΑΧΤΑΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ" και υπότιτλο "Το πιο περίεργο κράτος του κόσμου: Στρατιωτική κατοχή, οικονομική κατάρρευση και μαζική μετανάστευση από την Τουρκία κάνουν τους Τ/Κ να μεταναστεύουν μαζικά από την αυτοανακηρυγμένη Τουρκική Δημοκρατία της Β. Κύπρου. Αυτοί που φεύγουν και αυτοί που μένουν έχουν ωστόσο ένα κοινό στοιχείο: την λαχτάρα για την Ευρώπη" ο δημοσιογράφος περιγράφει τν επίσκεψή του στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο και τις επαφές που είχε εκεί με δημοσιογράφους και πολιτικούς.

Αφού περιγράφει, με αρκετή ειρωνεία, την είσοδό του σε ένα από τα πιο "absurb" κράτη του κόσμου (μια δημοκρατία σχεδόν 3.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων της οποίας η πλειοψηφία του πληθυσμού προέρχεται από το εξωτερικό (Τουρκία) και η οποία αναγνωρίζεται μόνο από ένα κράτος στον κόσμο, την Τουρκία) περιγράφει τη συνάντησή του με τον αρχισυντάκτη της ημερήσιας εφημερίδας "Avrupa", Shene Levent.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, γράφει, φτάνει στην εφημερίδα το νέο ότι η αστυνομία εισέβαλε σε ένα σχολείο και συνέλαβε μια δασκάλα μπροστά στα μάτια των μαθητών της.

Οι συνάδελφοί της και οι μεγαλύτεροι μαθητές προσπάθησαν να εμποδίσουν την σύλληψη με αποτέλεσμα η αστυνομία να αρχίσει να χτυπά αδιακρίτως. Επρόκειτο για την Nilgun Orhon που επανειλημμένα είχε εκφραστεί υπέρ της επανένωσης της Κύπρου και είχε πρόσφατα γράψει ένα επικριτικο για την Τουρκία σχόλιο στην "Avrupa".

Παρά το ότι συλλήψεις και ξυλοδαρμοί από την αστυνομία είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην Β. Κύπρο, σημειώνει ο δημοσιογράφος, ο Shener Levent είναι εξοργισμένος και στην συνέχεια της συνέντευξης, λέει:

"Η Β. Κύπρος είναι υπό τουρκική κατοχή. Η λεγόμενη ΤΔΒΚ είναι απλώς προκάλυμμα. Αυτός που στην πραγματικότητα έχει εδώ την εξουσία είναι οι Τούρκοι στρατηγοί. Το μεγαλύτερο μέρος της αστυνομίας έρχεται από την Τουρκία, ο αρχηγός της είναι Τούρκος. Ο διευθυντής της Κεντρικής τράπεζας είναι Τούρκος, το νόμισμα ειναι η τουρκική λίρα.

Τα χρήματα που υπάρχουν στην κοινωνία αυτή μπαίνουν από την Τουρκία. Πορτραίτα του Ατατούρκ κρέμονται παντού. Τίποτε δεν μπορεί να συμβεί αν δεν εγκριθεί πρώτα στην Άγκυρα. Και τώρα που η Τουρκία είναι ανάμεσα στις υποψήφιες χώρες για ένταξη στην ΕΕ και θα πρέπει να ανταποκριθεί στα κριτήρια της ΕΕ είναι σημαντικο να βγει στο φως, το πώς η τουρκική κυβέρνηση δρα στην Κύπρο. Στην Ευρώπη δεν συλλαμβάνεται κάποιος επειδή έγραψε ένα σχόλιο σε μια εφημερίδα.

Από την άλλη πλευρά βέβαια το γεγονός δείχνει ότι υπάρχει αντίσταση κατά της τουρκικής κατοχής. Στο εξωτερικό υπάρχει η αντίληψη ότι το Κυπριακό είναι μια διαμάχη ανάμεσα σε Τ/Κ και Ε/Κ. Αυτό είναι λάθος. Οι περισσότεροι Τ/Κ είμαστε πρώτ' απ' όλα Κύπριοι και κατόπιν Τούρκοι. Θέλουμε μια ενωμένη Κύπρο. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να ζήσουμε μαζί με τους Ε/Κ. Μερικοί από τους ηγέτες τους έχουν κάνει λάθη όπως και μερικοί από τους δικούς μας. Οι δύο πληθυσμοί όμως έχουν ζήσει μαζί ειρηνικά επί αιώνες. Θέλουμε να μπούμε στην ΕΕ ως κομμάτι της Κύπρου. Πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι το 90% των Τ/Κ επιθυμούν επανένωση της Κύπρου και ένταξη στην ΕΕ".

O Shener Levent, παρατηρεί ο δημοσιογράφος, έχει ήδη πληρώσει ακριβά το ότι εκφράζει ανοιχτά αυτές τις απόψεις. Δύο φορές τα πιεστήρια της εφημερίδας καταστράφηκαν από βομβιστικές επιθέσεις και στον ίδιο και την εφημερίδα έχουν γίνει πάνω από 100 μηνύσεις. Μια από τις πιο συχνές κατηγορίες είναι η κατασκοπεία υπέρ της Ελλάδας. Πρόσφατα το όνομά του βρισκόταν σε λίστα 200 "μελλοθανάτων" Τ/Κ που κατηγορούνται για προδοσία κατά της "μητέρας πατρίδας". Πίσω από τη λίστα αυτή φαίνεται να είναι η φιλοτουρκική οργάνωση Εθνική Λαϊκή Κίνηση.

Το Κυπριακο, συνεχίζει η ανταπόκριση, έχει μπει σε αποφασιστική φάση, αφού επίκειται η ολοκλήρωση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Κύπρου το δεύτερο εξάμηνο του 2002, ασχέτως του αν θα έχει εξευρεθεί πολιτική λύση στο πρόβλημα της διχοτόμησης.

Αυτός είναι και ο λόγος της πρόσφατης συνάντησης Κληρίδη-Ντενκτάς με πρωτοβουλία του δεύτερου, πρωτοβούλια που όπως εκτιμούν πολιτικοί παρατηρητές οφείλεται σε πίεση των ΗΠΑ επί της Τουρκίας και της Τουρκίας, κατόπιν, επί του Ντενκτάς.

Ένας άλλος παράγοντας που έχει συμβάλλει στο να αναγκαστεί ο Ντεντκάς να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι ο οικονομικός, γράφει ο δημοσιογράφος και παραθέτει στοιχεία που δείχνουν την τεράστια διαφορά ανάμεσα στην καθυστερημένη και σε έντονη κρίση οικονομία της Β. Κύπρου και την ανθούσα οικονομία της Νοτίου.

Κατόπιν παραθέτει δημογραφικά στοιχεία που δείχνουν την μαζική μετανάστευση Τ/Κ (κυρίως νέων και μορφωμένων (και την παράλληλη μαζική εγκατάσταση εποίκων από την Τουρκία, γεγονός που έχει αλλοιώσει την δημογραφική εικόνα της Β. Κύπρου και συνεχίζει με συνομιλία με τον διευθυντή του Υπ. Εξωτερικών και Άμυνας της Β. Κύπρου, Kemal Munir. Ο κ. εκφράζει τις γνωστές Τ/Κ απόψεις για μια συνομοσπονδία, ανάμεσα σε δύο κυρίαρχα κράτη στην Κύπρο, απόψεις στις οποίες αν επιμείνει ο κ. Ντενκτάς στις διαπραγματεύσεις, παρατηρεί ο δημοσιογράφος, η διαδικασία είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων σε αποτυχία.

Ωστόσο, σημειώνει, κανείς από τους αντιπολιτευόμενους στην Β. Κύπρο δεν αποκλείει εντελώς την πιθανότητα επίτευξης μιας συμφωνίας. Ο αρχισυντάκτης της Avrupa πιστεύει ότι όλα θα εξαρτηθούν από την πίεση που οι ΗΠΑ θα ασκήσουν στην Άγκυρα και από το κατά πόσον η τουρκική κυβέρνηση πιστεύει ότι η τόσο επιθυμητή ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ είναι ρεαλιστική.

Ένας άλλος ηγέτης της αντιπολίτευσης, ο Alpay Durduran (που το 1981 είχε κερδίσει τις εκλογές αλλά εμποδίστηκε από την Άγκυρα να κάνει κυβέρνηση), λέει στο δημοσιογράφο ότι συμφωνεί πως την τελευταία λέξη για τα όσα συμβαίνουν στην Β. Κύπρο την έχουν οι Τούρκοι στρατιωτικοί. Είναι δεδομένο, λέει, ότι η απόφαση επανέναρξης των συνομιλιών πάρθηκε στην Άγκυρα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επιθυμούν να προχωρήσουν σε συμφωνία. Μπορεί κάλλιστα να σκεφτεί κανείς ότι η Τουρκία θα προσπαθήσει να τραβήξει τις διαπραγματεύσεις με μάκρος. Ο κ. Alpay Durduran προσθέτει ωστόσο ότι είναι λάθος να υποτιμά κανείς πλήρως την προσωπική επιρροή του Ντενκτάς στη λήψη των αποφάσεων, αφού πρόκειται για έμπειρο χαρισματικό πολιτικό με μεγάλη επιρροή στην τουρκική εθνικιστική δεξιά.

"Είναι τολμηρό βήμα της ΕΕ να δηλώσει ότι η Κύπρος μπορεί να ενταχθεί ασχέτως του εάν έχει επιλυθεί ή όχι το Κυπριακό. Αυτό έθεσε ξανά την όλη διαδικασία, που είχε παγώσει, σε κίνηση. Σκεφτείτε όμως αν δεν επιτευχθεί λύση, τότε η Τουρκία, στενός σύμμαχος των ΗΠΑ και της ΕΕ στο ΝΑΤΟ θα έχει υπό κατοχή ένα τμήμα της ΕΕ. Μια προοπτική πολύ ενδιαφέρουσα!" κατέληξε ο κ. Durduran μεταφέροντας με το αυτοκίνητό του τον δημοσιογράφο πίσω στο συνοριακό φυλάκιο.

ενδιαφέρον post της χρήστριας Εργοτελίνας στο blog του Ν. Δήμου.

[Orphic_Hymn]

Another 'old' but clear view of how the population of North Cyprus view the illegal occupation :

Turkish Cypriots dream of Europe

By Niels Kadritzke

"The reason for the intervention was that Greece cannot be allowed to dominate this part of the Mediterranean": this is how Ankara explains its response to the 1974 Cyprus coup in which Archbishop Makarios was overthrown (1). The strategic issue came well before any concern for the fate of the Turkish Cypriots, as they soon realised. "Until 1974, we were needed. Once the Turkish intervention was over, we had served our purpose", wrote Turkish Cypriot politician Özker Özgur six months ago (2).

Mr Özgur is well placed to testify to the powerlessness of native Cypriots in the face of the new order. In 1994 he was deputy prime minister of the Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC). Head of the left-wing Turkish Republican Party (CTP), he joined the government to put through the opposition’s main demand: to stem the tide of immigration from Turkey. But, as he puts it, "they gave me a drum, but other people kept the sticks".

Those "other people" are the generals in Ankara. Apart from the 35,000 Turkish soldiers they have stationed in Northern Cyprus, they control the police, the militia, the secret services and strategic sites like the water purification plants. The Turkish embassy has the last word on major civilian issues. It employs more people than most ministries and has with impunity assumed the right to grant the nationality of the Turkish Republic of Northern Cyprus - which it is the only country in the world to recognise - to Turks and other foreigners.

"They’re importing a population that’s more useful and more submissive than the Turkish Cypriots," Mr Özgur continues. Mass immigration from Anatolia is a subject that really raises the hackles of the Turkish Cypriots (3). Alpay Durduran, leader of the opposition party, Yeni Kibris (New Cyprus), estimates that 40,000 Cypriots have emigrated since 1974, most of them to the United Kingdom. He believes 80,000 have remained in Cyprus, which means - since the 1997 census recorded a population of 160,000 - there must be equal numbers of natives and new arrivals. The fear is that, within a few years, the Turkish Cypriots will become a minority in their own country.

It is not going too far to call Northern Cyprus a Turkish protectorate. For two reasons: people feel at once protected, but also denied the freedom to make their own decisions. There is an ambivalence that most Greek Cypriots refuse to understand. Nearly all Turkish Cypriots remember the 1963-64 civil war which they have either lived through or been told about. It is the source of their deep need for existential security.

"1963-1964 will not be repeated" reads a poster as you enter the Turkish part of Nicosia. It is on this trauma that Rauf Denktash has built his political career. He started the Turkish militias that fought against the Greek armed groups and then took control of the Turkish enclaves. He took advantage of the splits between Greek nationalists. As early as 1962 his aim was to "take advantage of the Greeks’ mistakes to win our freedom to the full." An advocate of separatism, he refused all cooperation with the Greek Cypriots because that might result in the "Cypriotisation of the Turks", which he saw as their "extinction".

And indeed the "Greeks’ mistakes" and Ankara’s support made Mr Denktash the most successful man in the political history of Cyprus. After 1964, he had his community under his complete control, was able to block a new constitutional compromise in 1973, and in 1974 began distributing the Greek possessions conquered in the North.

Historically, he was mistaken on just one point. Though they have no contact with the Greek part of the island, the Turkish Cypriots are more Cypriot than ever. Their increasingly minority position and the risk of being swallowed up by Turkey has strengthened their sense of identity. This sense of identity is the common denominator of the North’s opposition forces who accuse Mr Denktash of betraying his own ethnic community’s interests by making them secondary to Turkey’s (4). The primacy of Turkish Cypriot identity and interests have given rise to the following demands: a bi-zonal federation with a high level of autonomy and equal rights for the Turkish Cypriot part of the state; demilitarisation and the stationing of an international protection force with Turkish and Greek contingents; and membership of the European Union. Nowhere else in Europe will you find such convinced - or desperate - Europeans as among the Turkish Cypriots

The strongest reason for wanting to join Europe is poverty. Turkish Cypriots have to compete for work - which is scarce - with day labourers from Anatolia who enjoy unrestricted entry. "Only two branches of the economy are flourishing here," Alpay Durduran complains: "the Turkish mafia’s casinos and the cheap universities that entice the offspring of rich Turks with strange English-sounding names".

The trade unions and numerous trade associations are calling with great conviction for EU membership. The pan-Cypriot trade union forum is an umbrella organisation for both South and North. It advocates an economic order that will allow people to work anywhere on the island. Unionists generally meet abroad because this year Mr Denktash has been preventing Turkish Cypriots from visiting the South.

Most Turkish Cypriots have had enough of nationalism. They are just as fed up with the revival of pan-Hellenic feeling in the South, resulting from military cooperation with Athens. The opposition in the North regrets the Southern Cypriots’ purchase of S-300 missiles and their failure to understand that more soldiers and arms mean even more repression for the Turkish Cypriots. But the Northern opposition’s greatest fear is that the South will join the EU on its own. Which would, they fear, provoke Turkey to annex the North - with the end of its own identity.

They are also worried that the Greek Cypriots are trying to seize the opportunity of membership to make their frustrated people swallow the bitter pill of division, and also meet their security needs - since a "European territory" would be safe from Turkish attack. It could also dampen nationalist sentiment by making out that EU membership represents some sort of reunification with Greece.

Such a separation by stealth would doubtless not meet with international reservations. But, as always in the last 50 years, the Turkish Cypriots would be the first to lose.


Le Monde

Conclusion... get the illegal occupation forces outta there !!!