Hello everyone, I've just found this book scaned and uploaded on the Mkeodnsko internet..

There are very interestig facts and information in the book. It is always good to see the other point of view.

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ - Από το ΄Ιλιντεν στη Ζαγκορίτσανη (1903 - 1905) (http://mk.wikibooks.org/wiki/%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%9F%C E%A3_%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%9C%CE%91%CE%9A%CE %95%CE%94%CE%9F%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A3_%CE% 91%CE%93%CE%A9%CE%9D%CE%91%CE%A3_-_%CE%91%CF%80%CF%8C_%CF%84%CE%BF_%CE%84%CE%99%CE%B B%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BD_%CF%83%CF%84%CE%B7 _%CE%96%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%AF%CF%84% CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B7_%281903_-_1905%29)

προσπάθεια που κατέβαλε το ελληνικό κράτος στις αρχές του αιώνα, για να χτυπήσει το εθνικό - δημοκρατικό αυτονομιστικό κίνημα των Μακεδόνων.

το ελληνικό κράτος και εθνικιστικό παρακράτος, συμμάχησε με το οθωμανικό κατεστημένο της εποχής

και οι δεύτεροι την κληρονομιά από πιθανή αποσύνθεση του μεγάλου άρρωστου αδελφού.

Μελάδες, Δραγούμηδες

αν αυτος δεν ειναι τυπικος κομμουνιστικος λογος :laugh:
Βρε κομιτατζη οι καταβολες του συγγραφεως ειναι ολοφανερες.Πως να το παρω ως αντικειμενικο αυτο το κειμενο?:p
Α,το διασκεδασα ομως.Το παραδεχομαι

Μην δίνεις σημασία Αμάραντε....όλα τα παραπάνω είναι από τον γνωστό τον Λιθόξοου:laugh: :laugh:

Μην δίνεις σημασία Αμάραντε....όλα τα παραπάνω είναι από τον γνωστό τον Λιθόξοου:laugh: :laugh:

αααα...εχω χασει επεισοδια.Δεν γνωριζω τον κυριο. :sad: Καμια πληροφορια για τον συντροφο?Αν δεν το κρινεις απαραιτητο στο δημοσιο ,στειλε μου μνμ.Ευχαριστω :)

.....και δημόσια δεν πειράζει, άλλωστε ο τύπος είναι γνωστός για τα λιβελογραφήματα του, σχετικά αποσπάσματα που διάβασες στο wiki
Το έχω το βιβλίο και ομολογώ διασκέδασα με την ψυχή μου.Ο άνθρωπος (δεν ξέρω εάν είναι Σκοπιανός) βγάζει βιβλία μέσω της εκδοτικής εταιρείας του Νακρατζά (Θεσσαλονίκη) και της Μεγάλης Πορείας (αγαπητός εκδοτικός οίκος του ΟΑΚΚΕ κλπ). Αν πας στο σαιτ του Φιλιποφ-Uzunovski θα δεις και τα βιβλια του Λιθόξοου παρέα με του Νακρατζά.

Γενικά για να σου πω για το βιβλίο λέει πράματα που ναι είναι αληθινά αλλά όπως κάνουν οι προπαγανδιστές (Νακρατζάς,Δημητράς κλπ) ξεχνούν να αναφέρουν και την άλλη γνώμη ή ακόμα χειρότερο να παρουσιάζουν τα γεγονότα διαστρεβλωμένα αποκρύπτωντας και άλλες πηγές.
π.χ.

σύλληψη Κώττα...και αρχεία του προξενείου (Μοναστήρι) που εκδόθηκαν το 1904 ο Λιθόξοου τα "ξεχνάει" να τα αναφέρει, τα λέει όμως ο Dakin 30 χρόνια πριν;) ..για να μην αναφέρω Μόδη κλπους:)

If there was no name problem, those books would be for good laughing in Greece Komi.

SlavoSkopians are really THE TEACHERS in half truth manipulation !!

Gligorof: we are just SlavoSkopians !!

Βρε Komitadji...Τώρα είναι σαν να πήρες ένα κείμενο του Λιακόπουλου και να προσπαθείς να μου το κάνεις δόγμα.

Âñå Komitadji...Ôþñá åßÃ*áé óáÃ* Ã*á ðÞñåò Ã�Ã*á êåßìåÃ*ï ôïõ Ëéáêüðïõëïõ êáé Ã*á ðñïóðáèåßò Ã*á ìïõ ôï êÜÃ*åéò äüãìá.

ևևևև üÃ*ôïò

Αμάραντε ο Λιθόξοου είναι Σκοπιανός που μένει στην Κόρινθο, μέλος του Ουράνιου Τόξου όπως αναφέρει το βιογραφικό του στο βιβλίο.:)

Μιλώ για τον ΑντιΜακεδονικό του Αγώνα:laugh:

Πως μου ξέφυγε:p

Τα Ιστορικά Ψέμματα του Λιθόξοου

Σε αυτό το μικρό νήμα θα προσπαθήσω να αποκαλύψω τα ιστορικά ψέματα του δήθεν ιστορικού Λιθόξοου. Ο κος αυτός μέλος του Ουράνιου Τόξου ενός εθνικιστικού και χρηματοδοτούμενου από τους Σκοπιανούς της Διασποράς πολιτικού οργανισμού συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο του γνωστού ρατσιστή Δρ Γεωργίου Νακρατζά.Το παρελθόν του Λιθόξοου είναι άγνωστο μιας και ο ίδιος πότε αναφέρεται σαν Αρβανίτης και πότε σαν Σλαβομακεδόνας. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει στο τι γράφει στο βιογραφικό του αλλά οι ιστορικές και διαστρεβλωμένες ανακρίβειες που γράφει σε ότι αφορά το μακεδονικό και ειδικά την κρίσιμη περίοδο του 1897-1913.
Δυστυχώς οι ανακρίβειες είναι τόσες πολλές και θα προσπαθήσω βήμα – βήμα να τις αποκαλύψω.


Το ΄Ιλιντεν προετοιμάστηκε μεθοδικά από την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΕΟ στα ελληνικά), γνωστή στους Μακεδόνες ως Βνάτρεσνα Μακεντόνσκα Ρεβολουτσιόνερνα Οργκανιζάτσια (ή ΒΜΡΟ) και στην Ευρώπη ως Internal Macedonian Revolutionary Organisation (IMRO). Η συμμετοχή του αγροτικού χριστιανικού πληθυσμού, τόσο του εξαρχικού όσο και του πατριαρχικού, ήταν σχεδόν καθολική στις περιοχές όπου ξέσπασε η επανάσταση (κυρίως στη Δυτική Μακεδονία).

Το ΄Ιλιντεν αντιμετωπίστηκε εχθρικά από το ελληνικό κράτος, τα προξενικά όργανα του οποίου συνεργάστηκαν με τους Οθωμανούς για την κατάπνιξή του. Η έκρηξη ενός επαναστατικού κινήματος που αγωνιζόταν για τη δημιουργία ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους τρόμαξε το ίδιο Τούρκους και ΄Ελληνες. Οι πρώτοι έχαναν το ευρωπαϊκό τμήμα της αυτοκρατορίας τους και οι δεύτεροι την κληρονομιά από πιθανή αποσύνθεση του μεγάλου άρρωστου αδελφού.

Η επανάσταση του ΄Ιλιντεν πνίγηκε στο αίμα. Πατριαρχικός κλήρος και σπιούνοι της ελληνικής κυβέρνησης τέθηκαν στην υπηρεσία του οθωμανικού στρατού και των βαζιβουζούκων. Πυρπολήσεις χωριών, φόνοι άμαχων γυναικόπαιδων και πλιάτσικο των πάντων, ήταν η απάντηση του οθωμανικού κράτους. ΄Ολη η Ευρώπη βρέθηκε στο πλευρό των μακεδόνων επαναστατών, εκτός της Ελλάδας που τους αποκήρυξε και τους συκοφάντησε.
[Ελληνικός Αντιμακεδονικός αγώνας, Οι δέκα κρητικοί μισθοφόροι του Καραβαγγέλη ]

Το ΕΜΕΟ ιδρύθηκε στην Ρέσνα το 1893 από τους
-Ντάμιεν Γκρούεφ
-Γκότσε Ντ’ελτσεφ
-Ταταάρτσεφ
-και τους λιγότερο γνωστόυς Τόσεφ, Πέτροφ, Ποπάρσεφ, Χατζινικόλοφ,Μπογιατζίεφ και Διμιτρόφ. Το αρχικό σχέδιο δεν ήταν η άμεση εξέγερση αλλά ο σκοπός τους ήταν να δημιουργήσουν μία επαναστατική οργάνωση με τον προσηλυτισμός των Μακεδόνων αγροτών στα σοσιαλιστικά και επαναστατικά ιδεώδη, τον εξοπλισμό τους, την εκπαίδευση τους στην χρήση των όπλων και στον ανταρτοπόλεμο, την συγκέντρωση των πολεμοφοδίων και στην σφυρηλάτηση δεσμών ανάμεσα στις κοινότητες ώστε την καθορισμένη μέρα να είναι έτοιμες να ανταποκριθούν στο επαναστατικό κάλεσμα.

Ο Λιθόξοου σαν «μέλος του ΟΑΚΚΕ»-άλλωστε το τελευταίο έχει συνεργαστεί με το εθνικιστικό Ουράνιο Τόξο την δεκαετία του 90 σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις – γνωρίζει πολύ καλά αυτά τα ιδεώδη.

Λοιπόν ως τελικός στόχος της ΕΜΕΟ â€˜ηταν η απαλευθέρβση της Μακεδονίας από τον Τουρκικό ζυγό και η εξασφάλιση της «Μακεδονίας για τους Μακεδόνες» υπονοώντας ότι οι μακεδόνες αποτελούσαν εθνότητα.
Ο Dakkin σχετικά σχολιάζει ότι η «Θεωρητικά η κίνηση ήταν ανοιχτή σε άτομα από όλες τις φυλές και όλα τα δόγματα, ακόμη και σε μουσουλμάνους. Στην πράξη όμως κατά τα πρώτα στάδια δεν σημειώθηκε καμιά προσπάθεια για την προσέλκυση Ελλήνων, Τούρκων και Εβραίων.»

Πώς να σημειωθεί αυτή η προσπάθεια όμως όταν οι οργανωτές της ΕΜΕΟ ήταν Βούλγαρο-υποκινούμενοι ?

Πλήθος εγγράφων έχουν δημοσιευτεί από τους Βουλγάρους (μετά το 1960 φυσικά) που αποδεικνύουν το πόσο Βούλγαροι ήταν οι ηγέτες του ίλλιντεν αλλά και του ΕΜΕΟ , κάτι που οι τύπου Λιθόξοοι και Σκοπιανοί ιστοριογράφοι-πλαστογράφοι ξεχνούν να τα αναφέρουν.

Ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός που δεν πρέπει να ξεχαστεί ότι η ιδέα της Μακεδονικής αυτονομίας προτάθηκε αρχικά τον Ιούλιο του 1876, αρχικά από τον αυτοκράτορα Ιωσήφ σε μια συνομιλία που είχε με τον τσάρο Αλέξανδρο Β στο Ραιχσταντ.

Πίσω στο Ίλλιντεν και γιατί απέτυχε. Ως γνωστό ένα επαναστατικό κίνημα πρέπει να έχει την υποστήριξη του λαού. Πώς να την έχει όταν έχει αποκλείσει λόγω πολιτικών θρησκευτικών και εθνικών φρονημάτων ήδη τα 4/5 των Μακεδονικών εθνοτήτων ?

Για το Ιλλιντεν έχουν γραφτεί σελίδες πολλές για το πώς έγινε και φυσικά 10 σειρές ή 50 όπως έγραψε ο πλαστογράφος δεν φτάνουν.


Ο Λιθόξοου κατηγορεί τους Έλληνες σαν μία από τις αιτίες της αποτυχίας του ‘Ιλιντεν. Ξεχνάει όμως ο πλαστογράφος να πει ότι την μεγαλύτερη καταστροφή κατά την διάρκεια της εξέγερσης την υπέστη το Ελληνο-βλαχόφωνο Κρούσοβο. Όσοι έχουν επισκεφτεί το Κρούσοβο γνωρίζουν ότι οι Βλάχοι αποκαλούν τους «εθνικά Μακεδόνες» του Λιθόξοου με τον όρο Vargariπου μεταφράζεται σαν Βούλγαρος.

Στο παρακάτω λινκ μπορείτε να διαβάσεται και να βρήται αρκετές πληροφορίες σχετικά με το Ίλλιντεν.

http://www.macedoniaontheweb.com/forum/skopjian-slavic-history-slavic-migration/911-what-ilinden.html (http://www.macedoniaontheweb.com/forum/skopjian-slavic-history-slavic-migration/911-what-ilinden.html)


Την άλλη μέρα έρχεται στο μοναστήρι ο Βαγγέλης Γεωργίου (ή Στρεμπενιώτης), με δεκαπέντε άντρες του, για να τους παραλάβει με εντολή του μητροπολίτη. Ο Βαγγέλης ήταν παλιότερα μέλος του ΒΜΡΟ αλλά εξαγοράστηκε από τον Καραβαγγέλη κι έγινε αρχηγός της σωματοφυλακής του (με άδεια των τουρκικών αρχών να κυνηγάει τους κομίτες).
[Ελληνικός Αντιμακεδονικός αγώνας, Οι δέκα κρητικοί μισθοφόροι του Καραβαγγέλη ]


Σε αυτό το απόσπασμα ο πλαστογράφος συκοφαντεί τον γνωστό Σλαβόφωνο Μακεδονομάχο Βαγγέλη Νάτση - Στρεμπενιώτη (ήδη από το όνομα ξεκινάει η πλαστογραφία) ότι
-εξαγοράστηκε
-αρχηγός σώματος που κυνηγούσε τους «καλούς κομιτατζήδες» με άδεια των Τουρκικών αρχών.

Ο Βαγγέλης Στρεμπενιώτης μαζί με τον Κόττα ήταν ίσως οι πιο μεγάλοι Σλαβόφωνοι μαχητές του Μακεδονικού αγώνα προ 1903. Οι Βούλγαροι αλλά και οι Σκοπιανοί τους αποκαλούσαν γραικομάνους. Η στρατολόγηση του Στρεμπενιώτη έγινε από την ΕΜΕΟ τον Οκτώβριο του 1902 αλλά όπως και ο Κόττας αλλά και οι λοιποί Σλαβόφωνοι Μακεδόνες δεν μπορούσε να ανεχτεί εκείνους που δολοφονούσαν ιερείς και προκρίτους. Η στρατολόγηση στην ΕΜΕΟ του Στρεμπενιώτη αναφέρεται από τους Βουλγάρους Κλιασεφ και Πετροφ κάτι που ο πλαστογράφος Λιθόξοου ξεχνάει να αναφέρει.

Πως όμως άλλαξε στρατόπεδο ?

Ο καθοδηγητής της ΕΜΕΟ γνωστός επίσης Βούλγαρος Ποπώφ σε παρατήρηση του ότι οι κάτοικοι κάποιων Ελληνικών και Γραικομάνικων χωριών ήταν ανεπιθύμητοι στην κίνηση ο Βαγγέλης απάντησε:

«Μα….μα….πως ?...Δεν είναι και αυτοί σκλάβοι και εχθροί των Τούρκων?...... Μα από την Ελλάδα παίρνουμε τα όπλα και δεν λέμε στον κόσμο πως πολεμάμε σαν χριστιανοί για το σταυρό και την ελευθερία χωρίς να ξεχωρίζουμε Γραικούς και Βουλγάρους…….Εγώ δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πράματα.»

Εφόσον δεν τα καταλάβαινε αυτά τα πράματα τότε άρχισαν τα «πανηγύρια» με την δολοφονία του θείου του Παπα-Δημήτρη , ενώ και έγινα απόπειρες εναντίον του γιου του παπα-Δημήτρη αλλά και του εξάδελφου του.

Τότε ο Στρεμπενιώτης πήγε στον Καραβαγγέλη όπου και ζήτησε την βοήθεια του όπου και αυτός φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία (τέτοιους μαχητές δεν βρίσκεις εύκολα) και τον σταρτολόγησε. Ο Dakinόλα αυτά τα γράφει στο βιβλίο του Â«Ο Ελληνικός Αγώνας της Μακεδονίας 1897-1913». Άλλωστε όποιος θέλει να πλαστογραφήσει την ιστορία εκείνης της περιόδου πάντα «λησμονεί» να αναφέρει ίσως το μεγαλύτερο και καλύτερο ιστορικό βιβλίο που έχει γραφτεί ποτέ.

Ο μητροπολίτης, με την ένοπλη συνοδεία του, μπαίνει με πυροβολισμούς στο χωριό και εγκαθίσταται στο σπίτι του παπά Δημήτρη. Φωνάζει το μουχτάρη (πρόεδρο) της κοινότητας και τους πρόκριτους και ζητά να του δώσουν τα κλειδιά της εξαρχικής εκκλησίας για να λειτουργήσει.

Αφήστε τ’ αστεία, τους λέω, θα λειτουργήσω. Έχω στρατό. Παλικάρια ένα κι ένα. Όλο αξιωματικούς. Πέρασε ο καιρός που ξέρατε. Θα σας περάσω όλους στο μαχαίρι. Πέστε στους αρχηγούς σας Τσακαλάρωφ, Μήτρο Βλάχο, Καρσάκωφ, Κούζο και τους άλλους να κρυφτούν γιατί τέλειωσαν τα ψέματα. Δε γλυτώνετε.

[Ελληνικός Αντιμακεδονικός αγώνας, Οι δέκα κρητικοί μισθοφόροι του Καραβαγγέλη ]



Όπως έχετε διαβάσει στο προηγούμενο ποστ ο πλαστογράφος Λιθόξοου κατηγόρησε ότι οι Σλαβόφωνοι οι οποίοι αποφάσισαν μετά το 1901-1902 να πάρουν το μέρος της Ελλάδας στον Μακεδονικό αγώνα ήταν πληρωμένοι πράκτορες της Ελληνικής Πολιτείας (αυτής που κυνηγούσε τον Δραγούμη σαν γραφικό).Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι ένας από τους χρηματοδότες του Μακεδονικού Αγώνα ήταν η Λουίζα Ριανκούρ γνωστή φιλ-έλλην.

Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Λιθόξοου


Ο ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας, όπως πρέπει να λέγεται, είναι η συστηματική προσπάθεια που κατέβαλε το ελληνικό κράτος στις αρχές του αιώνα, για να χτυπήσει το εθνικό - δημοκρατικό αυτονομιστικό κίνημα των Μακεδόνων.


Μερικοί από τους ηγέτες ή καλύτερα το αντίπαλο δέος των Κόττα και Στρεμπενιώ ήταν οι Σλαβομακεδόνες Τσακαλάρωφ (εθνικός ήρωας των Σκοπίων) και Μήτρου. Ξεκινάω με τον πρώτο. Η πηγή μου δεν είναι ο «εθνικιστής» Βακαλόπουλος αλλά ο Dakin. Φυσικά όλοι αυτοί του ΟΑΚΚΕ οι μόνες αξιόπιστες πηγές τους είναι αυτές που ακολουθούν τα κομματικά και μαρξιστικά συμφέροντα τους.


Ο Τσακαλάρωφ είχε αναμιχτεί στο εκκλησιαστικό ζήτημα στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Το 1893 φυλακίστηκε με την κατηγορία του βιασμού μιας Ελληνίδας δασκάλας. Δραπέτευσε στην Βουλγαρία όπου εκει γνωρίστικε με το Βουλγαροκινούμενο ΕΜΕΟ και μπήκε στην ομάδα του Σαράφοφ. Ο Τσακαλάρωφ ήταν σκληρός, γενναίος και εξαίρετος ηγέτης. Μιλούσε Βουλγάρικα, Σλαβομακεδονικά, αρβανίτικα και Ελληνικά.Φοίτησε σε Ελληνικό και Βουλγάρικο σχολείο.


Ο Τσακαλάρωφ στάλθηκε από τον Σαράφοφ, με χρήματα από την Βουλγαρία τον Ιούλιο του 1901 στα Γιάννενα με σκοπό την αγορά όπλων από τους……..Έλληνες. Ντυμένος σαν Αλβανός και προσποιούμενος τον Γραικομάνο κατάφερε να αγοράσει όπλα τελικά από την Αθήνα (αδελφοί Μαλτσινιώτη), προσπάθησε χωρίς αποτέλεσμα να προσυλιτίσει τους Βλάχους της Θεσσαλίας. Με την εμφάνιση του Τσακαλάρωφ άρχισαν και τα πρώτα παρατράγουδα μεταξύ των μελών του ΕΜΕΟ. Η ομάδα του Κόττα άρχισε να χάνει μέλη (φυλακή, προδοσία κλπ) αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι η ομάδα των Τσακαλάρωφ-Μήτρου(ενώθηκαν) ήθελε να απαλλαγεί από αυτόν.


Από τα παραπάνω φαίνεται χαρακτηριστικά ότι ο Καραβαγγέλης πόσο έξυπνα κατάφερε να διαπιστώσει την διχόνοια που υπήρχε μεταξύ των Σλαβομακεδόνων και με ανταλλάγματα και κυριότερο την εμπιστοσύνη που έδειξε ώστε να καταλάβουν οι Σλαβόφωνοι να τους πάρει με το μέρος του.

Ο Dakin αναφέρει σε πολλά σημεία του βιβλίου τις ακρότητες που έκαναν στα Μακεδονικά χωριά οι σημερινοί εθνικοί ήρωες των Σκοπίων που είχαν σαν αποτέλεσμα αυτά να πέσουν τελικά στα χέρια των Ελλήνων. Σημειώνω ότι ανάλογα λάθη έκαναν οι Έλληνες στην δικτατορία του Μεταξά με αποτέλεσμα χωριά που ήταν προσκείμενα στους αυτούς να εναντιωθούν στους τελευταίους στην διάρκεια του εμφυλίου.


Ο Βλάχος Μήτρου ήταν ένας από τους πιο διαβόητους Κομιτατζήδες. Ήταν το αντίπαλο δέος του Κόττα και αρχηγός σώματος στην οποία ενσωματώθηκε ο Τσακαλάρωφ αλλά και ο Κλιάσεφ. Σε εμάς τους Έλληνες του οφείλουμε ευγνωμοσύνη μιας και με τις ενέργειες του –ακρότητες καλύτερα - κατάφερε να απομακρύνει πολλά Σλαβομακεδονικά χωριά από τους Βουλγάρους και να τα στείλει στα Ελληνικά. Ο Dakin χρησιμοποιεί τον όρο εξαρχικά σώματα όταν θέλει να τα προσδιορίσει μιας και οι Βούλγαροι δεν συμμετείχαν για πολιτικούς λόγους (κάτι ανάλογο με τους Έλληνες της Κρήτης), αλλά μόνο Σλαβομακεδόνες , όλοι τους εκπαιδευμένοι από τον Βουλγάρικο Στρατό (στοιχεία πάρα πολλά) και φυσικά χρηματοδοτούμενοι από τους Βουλγάρους.


Από τα παραπάνω διαπιστώνεται ότι ο πλαστογράφος Λιθόξοου στο λιβελογράφημα του (αγαπημένος ιστορικός του Δημητρά με το «Ελληνικό» Παρατηρητήριο, αλήθεια άλλη μία σύμπτωση ) αποκρύπτει πολλά πράματα σε ότι αφορά τον Μακεδονικό αγώνα.


Οι ήρωες των Σκοπίων ιστορικά ήταν Βούλγαροι , τόσο εθνικά αλλά και πολιτικά, εκπαιδευμένοι από το Βουλγαρικό Στρατό και προσπάθησαν ότι το καλύτερο για την πατρίδα τους.


Το Ελληνικό κράτος ξύπνησε μετά το 1903 όταν κατάλαβε ότι οι Βούλγαροι με το Ίλιντεν προσπάθησαν να εκβιάσουν την τότε διεθνή γνώμη ότι η Μακεδονία πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί με απώτερο σκοπό φυσικά την προσάρτηση της στην Βουλγαρία. Κάτι σαν το σημερινό Κόσσοβο

Έχω αναφέρει πολλές φορές σε αυτό το φόρουμ αλλά και αλλού ότι οι Σκοπιανοί πάντοτε παρακολουθούν τα νήματα που αφορούν το Μακεδονικό και πολλές φορές χρησιμοποιούν τα παπαγαλάκια τους για αυτό τον λόγο.

Ο γνωστός Σκοπιανός εθνικιστής και ρατσιστής Risto Stefov μέσω του Lubi Uzunovsksi (ιδιοκτήτης των ιστοσελίδων maknews και florina) αναπαράγει την προπαγάνδα μέσω άρθρων είτε του ιδίου, είτε τρίτων αλλά και μέσω συγγραφέων γνωστών για τον ανθελληνισμό τους (αφροκεντριστές, ακτιβιστές τύπου Λιθόξοου και Δήμου κλπ).

Στο τελευταίο άρθρο χρησιμοποιεί για μία ακόμη αφορά τον Λιθόξοου ,συκοφαντώντας τον Κόττα αλλά και την σχέση του γενικά με τον Καραβαγγέλη και τους Έλληνες.

Γράφει ο προπαγανδιστής (ές)

http://www.maknews.com/html/articles/stefov/digest_18.html (http://www.maknews.com/html/articles/stefov/digest_18.html)



Kota was transferred in the prisons in Kostur, then Korcha and Bitola. (30) Karavangelis suggested him to release him from prison if, in return, he put himself in service of the Turks as a guide to the Turkish detachments for persecution. (31) Kota did not agree and eventually he was hanged on 27 September 1905.

(30) Consulate in Bitola, 17.7.1904, document 713.
(31) Alexandros Kondulis, as above, p. 42-43

Από τα παραπάνω ο αναγνώστης καταλαβαίνει ότι ο Καραβαγγελης προσπάθησε να εξαγοράσει τον Κόττα ώστε να καθοδηγήσει Τουρκικά αποσπάσματα για να κυνηγήσει ποιούς? (προφανώς τους Βούλγαρους κομιτατζήδες ή εθνικούς Μακεδόνες κατά τον Λιθόξοου).
Σε άλλο σημείο αναφέρει ότι ο Καραβαγγελης πρόδωσε τον Κόττα (χρησιμοποιεί σωστά τον Καλλέργη και το γράμμα του) αλλά και συκοφαντεί τον πιο στενό του Έλληνα αξιωματικό, τον Καούδη)

Τι κρύβει εσκεμμένα ο προπαγανδιστής ?
1-Τις μαρτυρίες των καλύτερων ίσων αυτοβιογραφιών(Μόδη, Πύρζας και Μελάς) που έχουν γραφτεί για το Μακεδονικό αγώνα και που αντιπαραθέτουν τα λεγόμενα του Λιθόξοου αλλά και τις μισές πηγές που χρησιμοποίησε ώστε δήθεν οι Έλληνες πρόδωσαν τον Κόττα.

2- Την γνώμη ίσως του καλύτερου ιστορικού (και μη Έλληνα) Douglas Dakin) όσο αναφορά τον Μακεδονικό αγώνα (σελ 244-245) όπου αναφέρει όλα τα προαναφερόμενα γεγονότα(με όλες τις διφορούμενες πηγές).

Όπως είναι γνωστό ο νο1 κανόνας των προπαγανδιστών είναι να χρησιμοποιούν την μισή αλήθεια διότι είναι καλύτερη από το ολοκληρωτικό ψέμα. Ο Λιθόξοου σαν προπαγανδιστής αλλά και ακραίος αριστερός χρησιμοποιεί αυτόν τον κανόνα.


PS:Το περιεχόμενο του βιβλίο του Λιθόξοου είναι από αποσπάσματα άρθρων που δημοσιεύτηκαν πρώτα στο γνωστό Σκοπιανό περιοδικό ZORA

H pio wraia leptomereia tns olns upo8esns brisketai allou: To katastatiko twv epavastatwv tou Illinden avaferetai se e8votntes pou katoikouv stn Makedovia, alla oxi se Makedoves ws ave3artntn e8votnta. Etsi, akoma kai o Li8o3oou leei oti to Ellnviko kratos avekoye tnv e8vogevesn twv "Makedovwv", dev leei oti upnrxav Makedoves, alla oti 8a upnrxav apo tote eav dev tous stamatouse n Ellada kai n Boulgaria.

H aln8eia eivai n akribws avtistrofn: Auto to e8vos dev 8a eixe dnmiourgn8ei eav oi Ellnves kai oi Serboi, kai perissotero apo olous oi Boulgaroi pou suvexizav va upostnrizouv to VMRO ews to 1934...

To pws kai giati eivai mia pragmatika koufn istoria...

Από το ΄Ιλιντεν στη Ζαγκορίτσανη (1903 - 1905)

http://www.gate.net/~mango/Anti-Macedonian_struggle.JPG


ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ελληνικό αντιμακεδονικό αγώνα, χαρακτηρίζω την περίοδο εκείνη που στην ελληνική εθνική ιστορία είναι γνωστή ως μακεδονικός αγώνας. Πρόκειται για ένα σημαντικό κεφάλαιο της νεότερης βαλκανικής ιστορίας, που η ελληνική ιστοριογραφία το έχει παρουσιάσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να καθιστά αγνώριστη την ιστορική αλήθεια, κατασκευάζοντας ένα εξ ολοκλήρου μυθικό αφήγημα, δομημένο σε διάφορα ψεύδη, διαγράφοντας σχεδόν τα ιστορικά γεγονότα.

Φυλλομετρώντας τη σχετική εθνική (: εθνικιστική) ελληνική βιβλιογραφία, βρίσκουμε έναν χαρακτηριστικό εκλαϊκευτικό �ορισμό� του λεγόμενου μακεδονικού αγώνα, στο βιβλίο του Παύλου Τσάμη:

Ο Μακεδονικός Αγών αποτελεί λαμπρή σελίδα της ιστορίας του ΄Εθνους, άγνωστη ακόμα στο πολύ κοινό, μολονότι πραγματεύεται μία από τις πιο δοξασμένες και μεγαλόπνοες προσπάθειες, που κατέβαλε η ελληνική φυλή. Ο αγώνας αυτός μπορεί να θεωρηθή σαν δεύτερος σημαντικός σταθμός στην εθνική ζωή, ύστερα από το 1821. Φαντάζει σαν μια φωτιά που, καίγοντας και φωτίζοντας απ� άκρη σ� άκρη την Μακεδονία, στάθηκε ικανή να την κρατήση ελληνική. Ο Μακεδονικός Αγών έχει να επιδείξη αφάνταστες αυτοθυσίες και απαράμιλλους ηρωισμούς, σημειώνει δε μία περίοδο ανατάσεως του ΄Εθνους. [1]

Στο ίδιο πνεύμα βρίσκεται και το σχετικό απόσπασμα ενός εθνικού (:εθνικιστή) ιστορικού, του Απόστολου Βακαλόπουλου:

Η θέση των Μακεδονομάχων, που με το αίμα τους στοίχειωσαν τη χώρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι στο πλάγι των αγωνιστών του 1821. Αν εκείνοι ανέστησαν το ελληνικό κράτος, αυτοί ανανέωσαν τους ηρωισμούς των και συμπλήρωσαν το έργο εκείνων. Πραγματικά ο ιστορικός που θεωρεί τα γεγονότα της εκατονταετίας 1821-1921 ξεχωρίζει τρεις μεγάλους σταθμούς: την επανάσταση του 1821, τον Μακεδονικόν αγώνα (τέλη 19ου - αρχές 20ού αι.) και την εξόρμηση του 1912-1913. Ο δεύτερος σταθμός που φτάνει στην ύψιστή του ακμή στα 1904 - 1908, γιατί τότε συστηματοποιείται και κορυφώνεται ο Μακεδονικός αγώνας, είναι συνεχής και έντονος, πλούσιος σε ηρωικές θυσίες, αλλά και σε επιτεύγματα. [2]

Για μια θεωρούμενη τόσο σημαντική εθνικά ιστορική περίοδο, έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία η γνώμη ενός κορυφαίου ηγέτη του ελληνικού πολιτικού συστήματος, του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Και ο τελευταίος, λοιπόν, θεωρεί το μακεδονικό αγώνα μία από τις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας του ΄Εθνους: τον αιματηρό και πολύπλευρο αγώνα του Μακεδονικού Ελληνισμού για να διασφαλίσει την εθνική του ταυτότητα και να αποκτήσει την ανεξαρτησία του. [3]

Αν επιχειρήσουμε να ενοποιήσουμε τα ανωτέρω, τότε θα λέγαμε πως ως μακεδονικός αγώνας θεωρείται στην ελληνική εθνική ιστορία ο ηρωικός αγώνας των Ελλήνων της Μακεδονίας κατά το διάστημα 1904-1908, για τη διατήρηση της εθνικής τους ταυτότητας και την ανεξαρτησία τους. ΄Ενας αγώνας που από εθνική άποψη πρέπει να θεωρείται ο δεύτερος σημαντικός σταθμός, μετά την επανάσταση του �21.

Αυτός ωστόσο ο �ηρωικός αγώνας� υπάρχει μόνο στα βιβλία των ελλήνων ιστορικών. Εκείνο που συνέβη στην πραγματικότητα, μόνο αισθήματα ντροπής και θλίψης μπορεί να γεμίσει την πλειοψηφία των νεοελλήνων πολιτών.

Ο ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας, όπως πρέπει να λέγεται, είναι η συστηματική προσπάθεια που κατέβαλε το ελληνικό κράτος στις αρχές του αιώνα, για να χτυπήσει το εθνικό - δημοκρατικό αυτονομιστικό κίνημα των Μακεδόνων.

Στον αγώνα αυτόν, το ελληνικό κράτος και εθνικιστικό παρακράτος, συμμάχησε με το οθωμανικό κατεστημένο της εποχής. Λεφτά και όπλα διατέθησαν άφθονα, για τη συγκρότηση και αποστολή συμμοριών σε μη κατοικούμενα από Έλληνες μακεδονικά εδάφη, για να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό και να ανακόψουν τη διαδικασία της μακεδονικής εθνογένεσης.

Οι ελληνικές μισθοφορικές συμμορίες, υπό την ηγεσία ελλήνων αξιωματικών, έσφαξαν, βίασαν και πλιατσικολόγησαν. ΄Εσπειραν τη φρίκη και το θάνατο στα μακεδόνικα χωριά και προσπάθησαν, ανεπιτυχώς, να εμποδίσουν την ανάπτυξη της εθνικής μακεδονικής ιδεολογίας και τον δημοκρατικό - αυτονομιστικό αγώνα των Μακεδόνων.

Στις σελίδες που ακολουθούν, με βάση τα δημοσιευμένα απομνημονεύματα και ημερολόγια των ελλήνων �μακεδονομάχων�, καθώς επίσης και ένα πλήθος από ελληνικά ανέκδοτα ιστορικά ντοκουμέντα, παρουσιάζεται για πρώτη φορά η αντιμακεδονική φύση αυτού του αγώνα.

Στην ουσία πρόκειται για ένα ταξίδι επιστροφής, από το μύθο στην ιστορία.

Η επανάσταση του ΄Ιλιντεν
...Το ΄Ιλιντεν αντιμετωπίστηκε εχθρικά από το ελληνικό κράτος, τα προξενικά όργανα του οποίου συνεργάστηκαν με τους Οθωμανούς για την κατάπνιξή του. Η έκρηξη ενός επαναστατικού κινήματος που αγωνιζόταν για τη δημιουργία ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους τρόμαξε το ίδιο Τούρκους και ΄Ελληνες. Οι πρώτοι έχαναν το ευρωπαϊκό τμήμα της αυτοκρατορίας τους και οι δεύτεροι την κληρονομιά από πιθανή αποσύνθεση του μεγάλου άρρωστου αδελφού.

Η επανάσταση του ΄Ιλιντεν πνίγηκε στο αίμα. Πατριαρχικός κλήρος και σπιούνοι της ελληνικής κυβέρνησης τέθηκαν στην υπηρεσία του οθωμανικού στρατού και των βαζιβουζούκων. Πυρπολήσεις χωριών, φόνοι άμαχων γυναικόπαιδων και πλιάτσικο των πάντων, ήταν η απάντηση του οθωμανικού κράτους. ΄Ολη η Ευρώπη βρέθηκε στο πλευρό των μακεδόνων επαναστατών, εκτός της Ελλάδας που τους αποκήρυξε και τους συκοφάντησε....


...Η επίθεση της ελληνικής ιστοριογραφίας κατά του Ίλιντεν μπορούμε να πούμε ότι στηρίζεται σε δυο βασικές θέσεις: α) ότι πρόκειται για ψευδεπανάσταση - ψευτοεξέγερση και β) ότι έχει καθαρά βουλγαρικό χαρακτήρα.

Τα επιμελώς φυλαγμένα, στα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών, μυστικά των εμπιστευτικών εκθέσεων του Γ. Τσορμπατζόγλου, τινάζουν στον αέρα τις δύο αυτές ιστορικές - προπαγανδιστικές περί Ίλιντεν ελληνικές θέσεις. Τα μυστικά αυτά τα φύλαξαν τόσο ο Π. Βυσσούλης, στη σχετική περί των εκθέσεων εργασία του [4], όσο και ο Κ. Βακαλόπουλος στο βιβλίο του .[5]

Στην έκθεση του Γ. Τσορμπατζόγλου της 27 Μαρτίου 1904, υπάρχει ιδιαίτερο κεφάλαιο με τίτλο Η επανάστασις. Η πρώτη σημαντική παρατήρηση του συντάκτη της έκθεσης αναφέρεται στους νεκρούς της τελευταίας επταετίας τους συνδεόμενους με την ανταρτική δραστηριότητα. Γράφει λοιπόν πως εκ των ημετέρων [δηλ. των πατριαρχικών] δεν απώλεσαν την ζωήν πλείονες των τριακοσίων και πως από τους χιλιάδες ελληνοδιδασκάλους των πατριαρχικών σχολείων εφονεύθη εις και μόνος, των λοιπών αφεθέντων επιμελώς ελευθέρων μετά των ελλήνων ιερέων εν τω έργω της διατηρήσεως και επί πλέον προαγωγής του ελληνικού [:πατριαρχικού] εν τη χώρα εκκλησιαστικού και εκπαιδευτικού καθεστώτος.

Ο Τσορμπατζόγλου επανέρχεται και υπογραμμίζει πως οι αντάρτες δεν πείραξαν, εκτός ορισμένων εξαιρέσεων (προδοτών και φιλότουρκων) την ηγεσία των πατριαρχικών μακεδόνων αγροτών ( πρόκριτους, ιερείς και δασκάλους).

Τα 300 ή 350, γράφει, μέχρι σήμερον ημέτερα θύματα της μαχαίρας των ανταρτών υπήρξαν θύματα ουχί βουλγαρικού μισελληνισμού ή οιασδήποτε βουλγαρικής ιδέας, αλλ� απλώς προσωπικών καθαρώς εκδικήσεων των συμμοριτών ή μάλλον θύματα του αισθήματος της αυτοσυντηρήσεως αυτών, καταγγελθέντα ή συκοφαντηθέντα πολλάκις υπό κομματικών αντιπάλων ως επικίνδυνοι διώκται και φανατικοί καταδόται των ανταρτικών κρησφυγέτων.

Στη συνέχεια σημειώνει ότι η εν τη χώρα επανάστασις είναι πολλώ ευρύτερον και βαθύτερον εξαπλωμένη ή όσον κοινώς νομίζεται και είναι ήδη πάντα ανεξαιρέτως τα χωρία και τα τσιφλίκια μεμυημένα εις την κοινήν περί ελευθερώσεως ιδέαν και είναι έλληνες [πατριαρχικοί] φανατικοί οι σπουδαιότεροι αντιπρόσωποι των επαναστατικών συμμοριών εντός των πόλεων και χωρίων και είναι ουκ ολίγοι οι εντός αυτών εξοπλισμένοι κρύφιοι οπαδοί των συμμοριών.

Για το δράμα του Κρουσόβου, δηλ. την επανάσταση του Ίλιντεν, ο Τσορμπατζόγλου γράφει πως οι ορθόδοξοι Έλληνες [:οι πατριαρχικοί], καθά μοι εβεβαίωσεν ο πρώην Μητροπολίτης Πελαγωνίας, είχον συμπράξει μετά των ανταρτών εν αδελφική υπέρ ελευθερίας συμπνοία. Και παρατηρεί:

Κατά την κεντρικήν τουλάχιστον Μακεδονίαν, ην έχω προ οφθαλμών, ουδέν ανταρτικόν σώμα ενεφανίσθη καθαρώς βουλγαρικόν ή καθαρώς βουλγαρομακεδονικόν και ουδείς γνησίως βούλγαρος οπλαρχηγός