Ελαιόχρωμος Δαίμων

[Ehetlaios]

Εδώ, μια νύχτα που τ' άστρα λάμπουνε
Και το κρασί είναι γλυκό
Καυτερά δάχτυλα να κατεβαίνουν στο λαιμό

Με τα μαχαίρια μας χαράζονται
Τα μπράτσα μας ψηλά
Σκιές προγόνων να χορεύουν, προστά από τη φωτιά

Απόψε γύρω από τις φλόγες του πολέμου
Θανατερά φιλιά
Σιγοτραγουδώντας ένα σκοπό
Με ρυθμό τον χτύπο της καρδιάς

Το αίμα που στολίζει το χιόνι εδώ
Ροδοκόκκινο λάβαρο αγνότητας
Μια ιαχή, μια κραυγή και μετά πόνος
Δικός σου και δικός μας αδερφέ

Και τα βουνά της Πίνδου να θρηνούν
Κατερχόμενοι από τις πλαγιές αυτές
Κάποτε βέλη, τώρα σφαίρες, κάποτε δόρυ, σήμερα όπλο
Οι πατημασιές μας να κοροιδεύουν τις κουρασμένες σιωπές

Και με αυτόν τον καταραμένο αέρα
Που γεμίζει τα πνευμόνια μας
Που νοτίζει τα γένια μας με στάλες πρωινής βροχής
Και παγώνει την ξιφολόγχη ακόμα πιο πολύ...

Και εκεί, πέρα μακριά απ' την Πατρίδα
Γιοι θεών και ηρώων
Κυνηγήσαμε τον έρμο τον εχθρό
Σακατεμένοι και διαλυμένοι, κόκκαλα αφημένα
Στης Ηπείρου το βωμό

Σαν εαρινοί κεραυνοί στους βόρειους ουρανούς
Γεννημένοι από τα σκοτεινά σύννεφα και τις αστραπές του Έθνους
Πέφτουμε και γελάμε
Τραχιά, γενειοφόρα, σημαδεμένα πρόσωπα
Με παιδικά χαμόγελα

Πύρινο ποτάμι εκδίκησης
Με ελαιόχρωμους χιτώνες
Οι άνεμοι ψιθυρίζουν
Τα ονόματά μας
Και της Δίκης ο οφθαλμός
Τα πανθ' ορά

Τέρμα για απόψε και αύριο ξανά
Πολέμαρχοι από παλιά
Κυανόλευκοι δαίμονες
Έλληνες...