Τι μαθαίνουν οι μαθητές στο σχολείο!!!

[Ptolemy]

Το νέο διδακτικό εγχειρίδιο Ιστορίας της Στ Δημοτικού

Μία πρώτη εισαγωγική προσέγγιση.

Ιούλιος 2006

Λυγερός Νίκος - Παυλίδης Αντώνης



Εκτός από ιστορικές ανακρίβειες - γεγονός που θα μπορούσε εν μέρει να γίνει κατανοητό όταν συγγράφεται ένα νέο βιβλίο- την εμμονή σε προθέσεις όπως πχ την παντί τρόπω και σε κάθε ευκαιρία προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλου των γυναικών, το νέο διδακτικό εγχειρίδιο της ΣΤ Δημοτικού έχει τα εξής αρνητικά κατά την άποψή μας, χαρακτηριστικά:

Υποβαθμίζει την αξία του αγώνα του 21 με μια σειρά παρεμβάσεων, όπως: Α. Στη σελ. 49, όπου οι συμμετέχοντες στην Α΄ Εθνοσυνέλευση απεικονίζονται χωρίς τα χέρια τους, ενώ ψηφίζουν Β. Οι πρωταγωνιστές του 21 εμφανίζονται σ' ένα μόνο κεφάλαιο (σελ.50), ενώ σε 2 μόνο μαθήματα (1 ο «πολεμικές επιχειρήσεις 1821-25» σελ. 44 και «πολεμικές επιχειρήσεις 1825-27» σελ. 46) περιλαμβάνονται τα πολεμικά γεγονότα κι αυτά υποβαθμισμένα.
Παραθέτει χάρτες κακής κατασκευής (σε. 29,37,44,48,65, κ.λπ) που σε συνδυασμό με παράθεση στοιχείων χωρίς δομή και συνοχή, με παράθεση επιλεγμένων αποσπασμάτων ιστορικών πηγών, οδηγούν σε προσχεδιασμένα συμπεράσματα τους μαθητές προκαλώντας τους σε αρκετές περιπτώσεις σύγχυση:
Α. Στη σελ. 62 («Η εκπαίδευση») ενώ ξεκινά παραθέτοντας στοιχεία

από την έναρξη του αγώνα, ξαφνικά στην 4 η παράγραφο περνά στην

περίοδο Καποδίστρια.

Β. Στη σελ. 64 ενώ πρώτα αναφέρεται στις «Μεγάλες Δυνάμεις», στη συνέχεια τις ονομάζει «Εγγυήτριες Δυνάμεις» και κατόπιν επανέρχεται στον πρώτο χαρακτηρισμό.

Γ. Στο μάθημα «πολιτικές διεκδικήσεις 1843-1862» των σελ. 69-70 ενώ αναφέρεται σε περίοδο του 19 ου αιώνα, στη σελ. 70 περνά στον επόμενο αιώνα, με εικόνα από το Γουδί του 1909.

Δ. Στο χάρτη της σελ. 71 με τις επεκτάσεις της Ελλάδας, στα Δωδεκάνησα υπάρχει η χρονολογία 1948 ενώ στη λεζάντα αναφέρεται ως χρονική περίοδος εκείνη μεταξύ 1832-1947. Στον ίδιο χάρτη δεν υπάρχει το έτος ενσωμάτωσης της Κρήτης.

Ε. Στη σελ. 73 υπάρχει επιλεγμένο απόσπασμα από έργο του Χ. Τρικούπη, σύμφωνα με το οποίο αν οι Βούλγαροι πάρουν τη Μακεδονία θα τους εκσλαβίσουν όλους, ενώ αν την πάρουν οι Έλληνες «θα τους κάνουν όλους Έλληνες», ενώ με την παράθεση στατιστικών πινάκων και τα κατάλληλα ερωτήματα οδηγούν το μαθητή στο συμπέρασμα της αμφισβήτησης του δικαιώματος της Ελλάδας να διεκδικήσει τη Μακεδονία.

Με μια σειρά επιλεγμένων στοιχείων υποβαθμίζεται η οθωμανική κατοχή, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις παρουσιάζεται ως ιδεώδης συνθήκη για τους Έλληνες:
Α. Στη σελ. 16 αναφέρεται στην «άλωση» της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους το 1204, ενώ λίγο πιο κάτω στην ίδια σελίδα στην «κατάληψη» της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453.

Β. Η σημειολογία του χάρτη αξιοποιείται για να εμφανιστεί η οθωμανική κατοχή ως ηπιότερη εκδοχή. Έτσι ο χάρτης της ίδιας σελίδας παρουσιάζει τα οθωμανικά εδάφη με ουδέτερο χρώμα, ενώ με έντονο χρώμα τις λατινικές κτήσεις.

Γ. Η περιγραφή της πηγής 2.8 της σελίδας 19 είναι κραυγαλέα: «Οι Σουλτάνοι όταν κατακτούν ένα βασίλειο ή μια επαρχία διατηρούν θαυμαστή τάξη. Όσο για το λαό, αφήνεται να ζει σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμά του. Διατηρεί τα αγαθά του και έχει θρησκευτική ελευθερία». Η ερώτηση που ακολουθεί τη πηγή διαμορφώνει τη συνείδηση των μαθητών: «με ποιο τρόπο αντιμετωπίζουν οι Σουλτάνοι τις κατακτημένες περιοχές σύμφωνα με την πηγή»;

Δ. Στη σελ. 22 οι συνθήκες εκπαίδευσης κατά την οθωμανική περίοδο εμφανίζονται ως ιδεώδεις.

Ε. Στο κείμενο της σελίδας 30 και στο μάθημα «οθωμανική αυτοκρατορία: ακμή και παρακμή» παρουσιάζεται μια εξιδανικευμένη εικόνα των Οθωμανών. Αυτοί είναι οι καλοί ενώ ως κακοί εμφανίζονται οι ιδιώτες στους οποίους παραχωρούν την είσπραξη των φόρων.

ΣΤ. Στη σελ. 31 του ίδιου μαθήματος παρουσιάζεται μια ιδανική εικόνα της Κωνσταντινούπολης με όλα του κόσμου τα αγαθά. Πουθενά κατοχή, πουθενά πόνος.

Ζ. Στη σελίδα 32 και στο μάθημα «οι μορφές αντίστασης» εκτιμούμε ότι δεν θα αποφύγουν τη σύγχυση οι μαθητές: αφού μέχρι τώρα όλα ήταν ιδανικά με τους Οθωμανούς, για ποιο λόγο αντιστέκονται ξαφνικά οι Έλληνες; Προφανώς είναι αχάριστοι.

Δεν ακολούθησε η συγγραφική ομάδα πιστά σε κάθε περίπτωση το Α.Π.Σ. (Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών)που ορίστηκε από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο (ΠΔ 303/13-3-2003), πράγμα που ήταν υποχρέωσή της. Συγκεκριμένα:
Α. Στη σελίδα 3934 του παραπάνω ΠΔ και στις θεματικές ενότητες που περιγράφονται ως υποχρέωση συγγραφής από τη συγγραφική ομάδα του βιβλίου, αναφέρεται η θεματική ενότητα «Οι Έλληνες εκφράζουν τους καημούς και τις ελπίδες τους (κατά την τουρκοκρατία)», στην οποία αντιστοιχεί ο διδακτικός στόχος: «να εκτιμήσουν (οι μαθητές) το ρόλο των θρύλων, των παραδόσεων και των συμβολισμών κατά τα χρόνια της σκλαβιάς στη διατήρηση της ιδιαιτερότητας των Ελλήνων». Ούτε η ενότητα αυτή παρατίθεται, αλλά ούτε και ο διδακτικός αυτός στόχος προσεγγίζεται.

Β. Στην ίδια σελίδααναφέρεται η θεματική ενότητα «Σούλι, Μάνη και Σφακιά» ενώ μεταξύ των άλλων διδακτικών στόχων αναφέρεται (στη σελίδα 3935 του ΠΔ) : «να θαυμάσουν τον ηρωισμό των Σουλιωτισσών». Η θεματική ενότητα δεν περιλαμβάνεται στο βιβλίο, παρά μόνο στη σελίδα 31 υπάρχουν 3 σειρές για Σούλι, Μάνη και Σφακιά και στα παραθέματα μια επιστολή Σουλιωτών στον Αλή πασά στη σελίδα 33. Τίποτε άλλο. Ο διδακτικός στόχος δεν προσεγγίζεται πουθενά, αν και αναφέρεται σε γυναίκες, για τις οποίες δείχνει εμμονές στην προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλου τους σ' όλο σχεδόν το βιβλίο η συγγραφική ομάδα.

Γ. Στη σελίδα 3938 του ΠΔ αναφέρεται, μεταξύ των άλλων, η θεματική ενότητα «Η Θράκη, η Μικρά Ασία και ο Πόντος, κέντρα ακμαίου ελληνισμού», ενώ στους διδακτικούς στόχους αναφέρεται «να εκτιμήσουν (οι μαθητές) τη συμβολή του ελληνισμού των περιοχών της Θράκης, της Μ. Ασίας και του Πόντου στην ανάπτυξη του ελληνικού κράτους». Ούτε η θεματική ενότητα παρατίθεται, ούτε και ο συγκεκριμένος διδακτικός στόχος προσεγγίζεται. Αντ' αυτών στη σελίδα 102 (στο πλαίσιο της θεματικής ενότητας για τη Μικρασιατική Καταστροφή) παρατίθενται 2 εικόνες από τον Πόντο, 1 από τη Σμύρνη και 1 από την Πρίγκηπο καθώς και η μαρτυρία μιας Μικρασιάτισσας. Αυτά δεν είναι δυνατόν να καλύψουν τις ελλείψεις που περιγράφουμε.

http://www.lygeros.org/1974.htm

http://www.lygeros.org/1993-gr.htm

http://www.lygeros.org/2001-gr.htm

[Deathsinger]

Αν περίμενα να μάθω ιστορία από το σχολείο κάηκα...η κάθε χώρα προσαρμόζει την ιστορία όπως θέλει...η πραγματική ιστορία είναι κάπου στην μέση....

[Orphic_Hymn]

Το βιβλιο της ΣΤ' Δημοτικου ΕΔΩ..

Προτεινω σελιδες 44-48 για να απολαυσετε μια αναλυτικοτατη παρουσιαση του αγωνα του 21' ΕΔΩ

[Orphic_Hymn]

Παμε παρακατω.....
Βιβλιο ΣΤ' Δημοτικου...
Τι θα μαθουν τα παιδια μας για ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ;;;;;;;

Μικρασία: εκστρατεία και καταστροφή

Με το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου το μέλλον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι αβέβαιο. Οι δυνάμεις της Αντάντ προσανατολίζονται στη δημιουργία μιας μικρής εδαφικά Τουρκίας. Τα μικρασιατικά παράλια τα διεκδικούν η Γαλλία και η Ιταλία αλλά και η Ελλάδα, με το μεγάλο αριθμό Ελλήνων που ζουν κυρίως στην περιοχή της Σμύρνης. Τελικά, η Ελλάδα παίρνει εντολή να στείλει στρατό στη Σμύρνη. Στη Συνθήκη των Σεβρών (1920) κερδίζει τη διοίκηση της περιοχής μέχρις ότου οι κάτοικοί της απο-
φασίσουν αν θα ενωθούν με την Ελλάδα. Η συμφωνία των Συμμάχων για την κατάληψη και τη διοίκηση της Σμύρνης από τους Έλληνες αποδεικνύεται προσωρινή. Οι σύμμαχοι διχάζονται ανάμεσα στην Ελλάδα και
την Τουρκία. Η Γαλλία και η Ιταλία προσανατολίζονται σταδιακά στην υποστήριξη της Τουρκίας, ενώ η θέση της Ελλάδας αποδυναμώνεται.
Η ελληνική πλευρά αποφασίζει, παρά τις παραπάνω εξελίξεις, να προχωρήσει τις πολεμικές επιχειρήσεις στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Το καλοκαίρι του 1921 ο ελληνικός στρατός επιτίθεται με στόχο την κατάληψη της Άγκυρας. Η πορεία του όμως ανακόπτεται στο Σαγγάριο ποταμό, χωρίς να πετύχει το στόχο του. Ένα χρόνο μετά, οι τουρκικές δυνάμεις, με ηγέτη τον Κεμάλ, επιτίθενται και αναγκάζουν τα ελληνικά στρατεύματα να υποχωρήσουν προς τα παράλια. Στις 27 Αυγούστου 1922 ο τουρκικός στρατός μπαίνει στη Σμύρνη. Χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονται στο λιμάνι προσπαθώντας να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την Ελλάδα.

Απαντηση στην παραπανω ερωτηση :

ΤΙΠΟΤΑ !!!!

[Ptolemy]

Κατά τα τελευταία χρόνια μία θορυβώδης μειοψηφία διανοουμένων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης προσπαθεί να μας πείσει ότι πρέπει να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε σχετικά με την Ιστορία και την εθνική μας ταυτότητα και να προσχωρήσουμε στον δικό τους τρόπο σκέψεως ώστε να «εκσυγχρονισθούμε».

Οι προπαγανδιστικοί στόχοι αυτής της αντίληψης εντοπίζονται σε τρία σημεία. Α) Να διαγράψουμε από την Ιστορία μας ο, τιδήποτε θα μπορούσε να ενοχλήσει τους Τούρκους, διότι έτσι –ισχυρίζονται- θα βελτιώσουμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Β) Να μη προβάλλουμε τον ηρωισμό, την αυτοθυσία, το μαρτύριο, την εθνική αγωνιστικότητα, αλλά να παρουσιάζουμε την Ιστορία ως μία ξερή παράθεση αριθμών και γεγονότων με έμφαση στα κοινωνικοοικονομικά αιτήματα διαφόρων ομάδων.
Γ) Να διαγράψουμε πλήρως κάθε αναφορά στον εθνικό, εκπαιδευτικό και πολιτιστικό ρόλο του Ορθοδόξου κλήρου και να τονίσουμε την οποιαδήποτε λεπτομέρεια θα μπορούσε να μειώσει το κύρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Δυστυχώς αυτή η διαστρεβλωτική και δήθεν προοδευτική γραμμή έχει επηρεάσει ένα από τα νέα σχολικά βιβλία , τα οποία άρχισαν να διδάσκονται εφέτος στα ελληνόπουλα. Πρόκειται για το βιβλίο της Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Πρέπει να διευκρινισθεί ότι το βιβλίο αυτό, όπως και πολλά άλλα, παραγγέλθηκε και άρχισε να συγγράφεται το 2003. Επομένως δεν φέρει ευθύνη η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, η οποία απλώς επέβλεψε στην διανομή ήδη τυπωμένων βιβλίων. Θέλω να πιστεύω ότι αν υποβληθεί τεκμηριωμένη κριτική προς το Υπουργείο, οι αρμόδιοι θα προβούν στις απαραίτητες προσθαφαιρέσεις με σχετική εγκύκλιο και θα φροντίσουν να συγγραφεί ένα εθνικά αξιοπρεπέστερο και επιστημονικά πληρέστερο σχολικό βιβλίο.

Το άρθρο 16 του Συντάγματός μας προβλέπει ότι ένας από τους σκοπούς της Παιδείας είναι η ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως των παιδιών μας. Αντιθέτως το συγκεκριμένο σχολικό εγχειρίδιο μετατρέπεται σε αιχμηρό εγχειρίδιο που πληγώνει την εθνική μας αξιοπρέπεια. Προσπαθεί να εξωραίσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, διαγράφει τα μαρτύρια και τις θυσίες των προγόνων μας, παρουσιάζει την Μικρασιατική τραγωδία σαν μία ειρηνική ανταλλαγή πληθυσμών, προβάλλει ως απελευθερωτή τον Κεμάλ Ατατούρκ, δεν λέει ούτε λέξη για την γενοκτονία του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού, η οποία διήρκεσε από το 1914 έως και το 1922. Θα φθάσουμε στο σημείο ξένοι Ευρωβουλευτές να ζητούν από την Τουρκία να αναγνωρίσει την γενοκτονία των Ποντίων και τα Ελληνόπουλα να αποφοιτούν από το Δημοτικό με μία φτιασιδωμένη εικόνα περί των καλών Οθωμανών και των δημοκρατικών Νεοτούρκων.

Η προσπάθεια να εξοβελισθεί οποιαδήποτε αναφορά στην προσφορά της Εκκλησίας είναι προφανής και έχει κωμικοτραγικά αποτελέσματα. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Πατροκοσμάς του λαού μας, αναφέρεται δύο φορές ως «Κοσμάς ο Αιτωλός» σαν να ήταν κάποιος διαφωτιστής με παπιγιόν. Ούτε Άγιος ήταν κατά τους συγγραφείς του βιβλίου, ούτε μοναχός, ούτε εθνομάρτυς!

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός παρουσιάζεται με μία μικρή φωτογραφία σαν γραμματόσημο και με λανθασμένη λεζάντα-αναγράφεται ως Επίσκοπος Καλαβρύτων ενώ ήταν Επίσκοπος της Πάτρας- και χωρίς να επεξηγείται η συνεισφορά του. Το λάβαρο της Αγίας Λαύρας και η κήρυξη της Επαναστάσεως από τον εν λόγω Ιεράρχη διαγράφονται τελείως, αν και αναφέρονται στα απομνημονεύματα του Κανέλλου Δεληγιάννη και άλλων. Η ιερή ημερομηνία της 25ης Μαρτίου δεν αναγράφεται πουθενά. Η Ελληνική Επανάσταση κατά τους συγγραφείς ξεκίνησε από τη Μολδοβλαχία τον Φεβρουάριο του 1821. Το ότι στο Μωριά και στη Ρούμελη μεταδόθηκε η φλόγα με πρωτεργάτες κληρικούς είναι μία ενοχλητική άρα απορριπτέα λεπτομέρεια για τους εκσυγχρονιστές συγγραφείς! Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, ο Παπαφλέσας και ο Ρωγών Ιωσήφ φαίνεται ότι δεν χωρούσαν στο βιβλίο. Όμως θεωρήθηκε σκόπιμο να αφιερωθεί ολόκληρη σελίδα για να μάθουν τα 12χρονα παιδιά ποια ήταν τα καφενεία της Αθήνας τον 19ο αιώνα! Ο Εθνοϊερομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης παρουσιάζεται σε μία φωτογραφία με Έλληνες στρατιώτες. Το ότι έμεινε κοντά στο ποίμνιό του και θανατώθηκε μαρτυρικά είναι γεγονότα που δυστυχώς αποσιωπούνται.

Η συγγραφική ομάδα εξήγησε ότι περιόρισε τα πολεμικά γεγονότα και προσπάθησε να προβάλει περισσότερο τον ρόλο των γυναικών. Τότε γιατί δεν αναφέρονται στην θυσία της Αγίας Φιλοθέης επί Τουρκοκρατίας ή στον χορό του Ζαλόγγου; Προφάσεις εν αμαρτίαις υπάρχουν πολλές. Όμως κανείς δεν έχει δικαίωμα να μετατρέπει τα παιδιά μας σε ανιστόρητους ραγιάδες.

Σχολική Ιστορία χωρίς Εθνική Αξιοπρέπεια
Συντάκτης: Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

http://www.diktyo21.gr/item.asp?ReportID=321

[Orphic_Hymn]

«Το μάθημα είναι Ιστορία και όχι Θρησκευτικά»

«Τα βιβλία της Ιστορίας έχουν αλλάξει σε όλον τον κόσμο. Δεν αναμασούν πλέον τα εθνικιστικά κλισέ, ενώ προσπαθούν να καλλιεργήσουν την κρίση και την ιστορική σκέψη», δήλωσε η συγγραφέας του επίμαχου βιβλίου Μαρία Ρεπούση. Στη συνέντευξή της στην «Ε» απαντά στις κατηγορίες που δέχεται το βιβλίο της Ιστορίας.


Μαρία Ρεπούση
**Κατηγορείται το βιβλίο της Ιστορίας για περιορισμένες και άνευρες αναφορές κυρίως σε ό,τι αφορά α) την Επανάσταση του 1821 και β) τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τι απαντάτε σε αυτό;

**«α) Το βιβλίο έχει δυσανάλογα μεγάλη ύλη για την Ελληνική Επανάσταση. Σε σύνολο 54 κεφαλαίων, για μια περίοδο που πρέπει να καλύψει -ευρωπαϊκές και ελληνικές- ιστορικές εξελίξεις 5 αιώνων (15ος -20ός), τα 15 κεφάλαια αφιερώνονται στην Ελληνική Επανάσταση. Αυτό αντιστοιχεί με το 30% της διδακτέας ύλης. Αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε ένα αναλυτικό πρόγραμμα, πρώτον απόλυτα ελληνοκεντρικό, λες και ό,τι συμβαίνει στο ελληνικό κράτος είναι ανεξάρτητο από τις ευρύτερες βαλκανικές, ευρωπαϊκές και παγκόσμιες εξελίξεις, και, δεύτερον, ευνοϊκό για τα πολεμικά κατορθώματα κυρίως αν είναι ελληνικά και λιγότερο ευνοϊκό για άλλες όψεις του ανθρώπινου παρελθόντος.

β) Σε ό,τι αφορά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η συγγραφική ομάδα επιλέγει μια εκτενή αναφορά και αφιερώνει δύο κεφάλαια του βιβλίου στο Μικρασιατικό ζήτημα, αναγνωρίζοντας τη σημασία του για τη διαμόρφωση της σύγχρονης Ελλάδας και της ευρύτερης περιοχής. Αυτό που δεν επιλέγει το βιβλίο και στη Μικρά Ασία και στην Επανάσταση του 1821 είναι να κάνει εθνική προπαγάνδα. Προτιμάει έναν όσο γίνεται νηφάλιο και αντικειμενικό τρόπο ιστόρησης των γεγονότων και προσπαθεί ταυτόχρονα να δώσει στα παιδιά ευκαιρίες να συναντήσουν την Ιστορία μέσα από αυθεντικά κείμενα του παρελθόντος».

**Επομένως γιατί δέχεται το βιβλίο τέτοια πολεμική;

* «Πιθανότατα για να κερδηθούν εντυπώσεις και να συγκεντρωθούν υπογραφές από ανθρώπους που δεν έχουν δει καν το βιβλίο ή το είδαν αποσπασματικά. Κινδυνολογούν, απομονώνουν προτάσεις, προσπαθούν να υπονομεύσουν ένα βιβλίο που αυτή τη στιγμή διδάσκεται σε όλα τα σχολεία της χώρας και να του στερήσουν τον ουσιαστικό διάλογο που κάθε διδακτικό βιβλίο δικαιούται για να γίνει καλύτερο».

**Για την άποψη της Εκκλησίας ότι ο ρόλος της υποβαθμίζεται, τι απαντάτε;

* «Είμαστε υποχρεωμένοι να βασιστούμε στην ιστορική ερευνα και στις ιστορικές πηγές. Το μάθημα είναι Ιστορία και όχι Θρησκευτικά».

**Εχετε εικόνα από τα σχολεία; Πώς υποδέχτηκαν μαθητές και δάσκαλοι το βιβλίο και τι σχόλια ή τυχόν αντιδράσεις έχουν διατυπωθεί;

* «Εχουμε εικόνα από τα σχολεία. Τα υπόλοιπα μέλη της συγγραφικής ομάδας είναι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με εικοσαετή εμπειρία στη σχολική τάξη. Υπάρχουν πολύ θετικά σχόλια κυρίως από εκπαιδευτικούς που έχουν μπει στο πνεύμα του βιβλίου, έχουν μελετήσει το αντίστοιχο βιβλίο του δασκάλου και μπορούν να κάνουν τις επιλογές που απαιτούνται. Να διαλέξουν με ποια ιστορική πηγή θα ασχοληθούν, για παράδειγμα. Σε αυτή την περίπτωση και τα παιδιά ανταποκρίνονται πλήρως, ιδιαίτερα εκείνα που δεν προσαρμόζονται εύκολα σε μια μετωπική διδασκαλία. Αντίθετα, δυσκολεύονται οι εκπαιδευτικοί που προσπαθούν να κάνουν το βιβλίο με τον παλιό τρόπο, να βάλουν τα παιδιά να μάθουν απ' έξω το κείμενο».

**Πώς πρέπει να διδάσκεται η Ιστορία σε αυτές τις ηλικίες;

* «Αυτό είναι αντικείμενο της διδακτικής της Ιστορίας. Υπάρχει αντίστοιχη επιστημονική κοινότητα, επιστημονική και κοινωνική περιέργεια, μελέτες και έρευνες που γίνονται, επιστημονικά περιοδικά, διεθνή συνέδρια και συναντήσεις που απασχολούνται με αυτά τα ζητήματα».


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/01/2007

Οπως λεει το ασμα, "τα λογια ειναι περιττα"