Πληθυσμός και οικισμοί των Αρβανιτών 1879 - 1907

Η ελληνική κρατική διανόηση, πέρα από το πρόβλημα της αντιπαράθεσης στο σλαβικό ζήτημα με τον Φαλμεράυερ (υπερασπιζόμενη τον εθνικό μύθο που κατασκεύασε), αντιμετώπισε εξ αρχής, ένα σοβαρότερο, μη λόγιο, αλλά ζωντανό πρόβλημα: την ύπαρξη των Αρβανιτών.

Η Αθήνα, η πρωτεύουσα του νέου βασιλείου, βρισκόταν γεωγραφικά, στο κέντρο μιας αλβανόφωνης ανθρωποθάλασσας, καθώς ήταν περικυκλωμένη από δεκάδες αρβανιτοχώρια.

Κάποιος που θα αποφάσιζε να ταξιδέψει, τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του ελληνικού κράτους, από τη Μαλεσίνα και το Μαρτίνο της Λοκρίδας, μέχρι το Καστρί (Ερμιόνη) και το Κρανίδι της Πελοποννήσου, μία απόσταση που με το μοναδικό μεταφορικό μέσο της εποχής, τα υποζύγια, θα χρειαζόταν 75 ώρες συνεχούς πορείας [Gell 1827, σ. VII] & [Μολοσσός 1878], ή με τις αναγκαίες στάσεις, μία ολόκληρη βδομάδα [Λιθοξόου 1983, σ. 57 – 58], ήταν ενδεχόμενο εκτός της Θήβας και των Μεγάρων, να μη συναντούσε άνθρωπο από τα χωριά που θα περνούσε, που να μπορούσε να κουβεντιάσει μαζί του ελληνικά.

Ο γερμανός αρχαιολόγος και φιλέλληνας Ludwig Ross, που ήρθε στην Ελλάδα για να αναλάβει τη διεύθυνση της αρχαιολογικής υπηρεσίας και την έδρα της αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών, συνειδητοποιώντας το πλήθος και την έκταση του αρβανίτικου πληθυσμού, σημείωνε απελπισμένος το 1832, φτάνοντας στην Ελλάδα: “ήμουνα, αλήθεια, πάνω σε ελληνικό χώμα, ανάμεσα σε Έλληνες; Στην πραγματικότητα όχι. Ο γυμνός βράχος της Ύδρας, τα γειτονικά νησιά, Σπέτσες και Πόρος, το Καστρί και το Κρανίδι… είχαν καταληφθεί από Σκιπετάρους Αρβανίτες” [Ρος 1976, σ. 25].
Ο γάλλος αρχαιολόγος Edmond About, που έζησε δυο χρόνια στην Ελλάδα, έγραφε το 1855, πως η ίδια η Αθήνα όταν ιδρύθηκε ήταν ένα αρβανιτοχώρι και πως ακόμα, “κάθε βράδυ που βασιλεύει ο ήλιος, συναντάς γύρω από την Αθήνα μεγάλες συντροφιές από Αλβανούς που γυρίζουν με τις γυναίκες τους από τη δουλειά στα χωράφια” [Αμπού, σ. 70].

Ο δε σκωτσέζος ιστορικός George Finlay, που έζησε τη μισή ζωή του στην Αθήνα και γνώρισε όσοι λίγοι τη χώρα και τους ανθρώπους της, παρατηρούσε το 1861: “Στο Μαραθώνα, στις Πλαταιές, στα Λεύκτρα, στη Σαλαμίνα, στη Μαντινεία, στην Είρα και στην Ολυμπία, δεν κατοικούν τώρα πια Έλληνες, αλλά Αλβανοί. Ακόμα και στην Αθήνα, που είναι, ένα τέταρτο του αιώνα και πλέον πρωτεύουσα του ελληνικού βασιλείου, ακούει κανείς τα παιδιά που παίζουνε στους δρόμους, κοντά στο Θησείο και στην Πύλη του Αδριανού, να μιλάνε στην αλβανική γλώσσα” [Φίνλεϋ, σ. 46].

Όποιος ξένος επισκεπτόταν την χώρα, συνειδητοποιώντας το πλήθος των αρβανιτών κατοίκων, μειδιούσε ακούγοντας τους λόγιους της Αθήνας να υπερηφανεύονται για την αρχαιοελληνική καταγωγή του πληθυσμού της Ελλάδας και έφτανε στο ίδιο συμπέρασμα με τον Φαλμεράυερ: “Όλα αυτά τα μέρη που κάποτε ήταν καρδιά και κέντρο των Ελλήνων, είναι σήμερα Νέα Αλβανία” [Φαλλμεράυερ 1984, σ. 74].

Η ύπαρξη των Αρβανιτών, αποτελούσε τόσο σοβαρό πρόβλημα για τους αρχιτέκτονες του ελληνικού εθνικού μύθου, που ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο πατριάρχης της ελληνικής εθνικής ιστοριογραφίας, αφού αναγκάστηκε να αποδεχτεί την αρβανίτικη πραγματικότητα, πρότεινε το 1854 μέτρα για τη θεραπεία: “Δύο φυλαί κατοικούσι την Ελλάδα, η Ελληνική και η Αλβανική. Αλλ’ η Αλβανική φυλή αποτελεί άραγε έθνος ίδιον; … Εν και μόνον εθνικόν στοιχείον έχει ίδιον εισέτι η φυλή εκείνη, την γλώσσαν. αλλά και αύτη υποχωρεί βαθμηδόν εις την κατακτητικήν πορείαν του Ελληνισμού” [Δημαράς 1986, σ. 153].

Στην ελληνική πολιτική, στον τομέα “εξαφάνισης” των μειονοτήτων, υπάρχει μια άγραφη οδηγία για όσους “εθνικά σκεπτόμενους” αναγκάζονται να μιλήσουν για μειονότητες: μιλάμε γενικά και αόριστα, δεν βάζουμε το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων, δηλαδή δεν δείχνουμε στο χάρτη τα μειονοτικά χωριά, γιατί υπάρχει άμεσος κίνδυνος αλλοίωσης του γαλάζιου χρώματός του.

Στην περίπτωση των Αρβανιτών, ο πρώτος που επιδίωξε μια συνολική καταγραφή των οικισμών τους, ήταν ο Αθανάσιος Τσίγκος, αλλά η εργασία του έμεινε στο συρτάρι, για να δημοσιευτεί μισό αιώνα σχεδόν μετά το θάνατό του [Τσίγκος 1991, σ. 56 – 61]. Ο δεύτερος ήταν ο Γεώργιος Νακρατζάς, ο οποίος συνέθεσε σε χάρτες όσες διάσπαρτες πληροφορίες είχε συλλέξει (εκτός των άλλων και) για τα αρβανιτοχώρια [ Νακρατζάς 1992, σ. 80, 85, 143, 145, 151, 153, 156, 161].

Η καταγραφή των μειονοτικών χωριών, πέρα από τις χρωματικές αλλοιώσεις στο χάρτη, επιτρέπει μια δεύτερη εργασία, τον υπολογισμό του ακριβή αριθμού των μειονοτήτων, άρα την απόρριψη των χαλκευμένων επίσημων στατιστικών ειδήσεων περί μητρικής γλώσσας, προς μεγάλη θλίψη των ελλήνων εθνικιστών συγγραφέων.

Αυτή λοιπόν την καταγραφή των αρβανίτικων χωριών, τη χαρτογράφησή τους και τον υπολογισμό του πληθυσμού τους, σύμφωνα με τα στοιχεία των απογραφών του 1879 και του 1907, δηλαδή σε μία περίοδο όπου η γλώσσα ήταν σε καθημερινή χρήση, επιχειρούμε στη συνέχεια. Για τη σύνταξη των πινάκων, εκτός των προαναφερομένων έργων των Τσίγκου και Νακρατζά, χρησιμοποιήθηκαν και ορισμένα βοηθήματα για τις επιμέρους περιοχές [Μηλιαράκης 1886], [Philippson 1890], [Κορύλλος 1903], [ Αναγνωστόπουλος 1939], [Αϊβαλιωτάκης 1941], [Georgacas – McDonald 1968], [Γκίκας 1978], [Σάλταρης 1986], [Γιοχάλας 2000], [Γιοχάλας 2002].



Το σύνολο των Αρβανιτών της χώρας ανερχόταν το 1879 σε 176.120 άτομα και το 1907 σε 236.707. Οι αριθμοί αυτοί, ως ποσοστό επί τοις εκατό του συνόλου του πληθυσμού της Ελλάδας, ήταν 10,65 % και 9 % αντίστοιχα. Στον αριθμό των Αρβανιτών δεν υπολογίζονται όσοι ζούσαν σε αστικά κέντρα. Οι επίσημες πληροφορίες της Στατιστικής Υπηρεσίας για τον πληθυσμό των Αρβανιτών ήταν 58.916 ή 3,56 % για το 1879 [Απογραφή 1879] και 50.975 ή 1,94 % για το 1907 [Απογραφή 1907].



Τα 410 αρβανιτοχώρια ως προς την γεωγραφική κατανομή τους ήταν το 1907 κατανεμημένα:

1. Στην επαρχία Αττικής 50 χώρια με πληθυσμό 46.105 άτομα.

2. Στην επαρχία Μεγαρίδος 9 χωριά με πληθυσμό 15.341 άτομα.

3. Στην επαρχία Αιγίνης 4 χωριά με πληθυσμό 1.180 άτομα.

4. Στην επαρχία Θηβών 48 χωριά με πληθυσμό 30.898 άτομα.

5. Στην επαρχία Λοκρίδος 11 χωριά με πληθυσμό 7.073 άτομα.

6. Στην επαρχία Λεβαδείας 11 χωριά με πληθυσμό 4.841 άτομα.

7. Στην επαρχία Κορινθίας 61 χωριά με πληθυσμό 31.759 άτομα.

8. Στην επαρχία Αργολίδας 19 χωριά με πληθυσμό 8.674 άτομα.

9. Στην επαρχία Ερμιονίδος 8 χωριά με πληθυσμό 15.560 άτομα.

10. Στην επαρχία Ναυπλίας 16 χωριά με πληθυσμό 5.933 άτομα.

11. Στην επαρχία Τροιζηνίας 19 χωριά με πληθυσμό 15285 άτομα.

12. Στην επαρχία Καρυστίας 53 χωριά με πληθυσμό 13.299 άτομα.

13. Στην επαρχία Άνδρου 17 χωριά με πληθυσμό 5.227 άτομα.

14. Στην επαρχία Τριφυλίας 17 χωριά με πληθυσμό 10.512 άτομα.

15. Στην επαρχία Πατρών 31 χωριά με πληθυσμό 7.988 άτομα.

16. Στην επαρχία Καλαβρύτων ένα χωριό με πληθυσμό 981 άτομα.

17. Στην επαρχία Μαντινείας ένα χωριό με πληθυσμό 1.207 άτομα.

18. Στην επαρχία Ηλείας 17 χωριά με πληθυσμό 6.303 άτομα.

19. Στην επαρχία Λακεδαίμονος 17 χωριά με πληθυσμό 10.773 άτομα.



Οι οικισμοί παρουσιάζονται ταξινομημένοι αλφαβητικά σύμφωνα με το παλαιό απογραφικό όνομά τους. Μέσα σε παρένθεση βρίσκεται η επίσημη μετονομασία (ή η προς το "καθαρότερον" μεταγραφή τους). Στη συνέχεια παρατίθεται ο πληθυσμός τους κατά την απογραφή του 1879 και του 1907.

Λοιπόν φίλε,που θέλεις να καταλήξεις?Δεν μας λες κάτι καινούριο.Βλέπω επίσης ότι παραθέτεις ένα απόσπασμα απ'το βιβλίο του Φίνλεϋ.Γιατί δεν μας δείχνεις και μερικά άλλα αποσπάσματα απ' το ιδιο βιβλίο?Δε στα μετέφρασαν οι φίλοι σου οι Νακρατζολιθοξόοι εκείνα?Μόνο σε όσα τους βολεύουν δίνουν σημασία?

Δεν καταλαβαίνει ελληνικά ο τυπάς Κώστα .... απλώς έκανε copy-paste την ιστoσελίδα του Λιθοξόου :

http://www.freewebs.com/onoma/arvanites.htm

To ξέρω ότι είναι ένας φτωχοτρολάκος του κερατά.Τέτοια υποκείμενα θα'πρεπε κανονικά να στέλνονται στον αγύριστο.

Originally Posted by kostas68

To ξέρω ότι είναι ένας φτωχοτρολάκος του κερατά.Τέτοια υποκείμενα θα'πρεπε κανονικά να στέλνονται στον αγύριστο.

Αυτή είναι η λογική του ...δημοκρατικού καθεστώτος :clapping::clapping::clap2:

Originally Posted by @cool@

Αυτή είναι η λογική του ...δημοκρατικού καθεστώτος :clapping::clapping::clap2:

Για πες μας λοιπόν εσύ που η δημοκρατία ξεχειλίζει απ' τα μπατζάκια σου,ποιος είναι ο ορισμός του καθώς πρέπει δημοκράτη?Να επιλέγει συγκεκριμένα αποσπάσματα από βιβλία γνωστών ιστορικών (Finlay)
προσπαθώντας να δημιουργήσει μια στρεβλή εικόνα για το τι ακριβώς ήθελαν να πουν και να αγνοεί κάποια άλλα που διαψεύδουν αυτή την "κατασκευασμένη αλήθεια" του?Βέβαια,για να πούμε και του στραβού το δίκιο,σου αναγνωρίζω το ελαφρυντικό ότι πιθανότατα ποτέ σου δε διάβασες ο ίδιος το βιβλίο του Φίνλεϋ αλλά απλώς έκανες copy/paste απ' το site του Λιθοξόου το σχετικό απόσπασμα.

Originally Posted by kostas68

Βέβαια,για να πούμε και του στραβού το δίκιο,σου αναγνωρίζω το ελαφρυντικό ότι πιθανότατα ποτέ σου δε διάβασες ο ίδιος το βιβλίο του Φίνλεϋ αλλά απλώς έκανες copy/paste απ' το site του Λιθοξόου το σχετικό απόσπασμα.

Το να μην επαληθεύεις το περιεχόμενο αυτών που γράφεις (ήτε ο ίδιος ήτε με αντιγραφή-επικόληση) δεν είναι ελαφρυντικό αλλά ευθύνη όλων μας. Βλέπετε τι έπαθε ο Πιπερκάτα και ο Sarisa.

Βρε βρε τι βρισκεις αν σπαταλησεις 5 λεπτα για τον Δημητρακη..

Η Αθήνα, η πρωτεύουσα του νέου βασιλείου, βρισκόταν γεωγραφικά, στο κέντρο μιας αλβανόφωνης ανθρωποθάλασσας, καθώς ήταν περικυκλωμένη από δεκάδες αρβανιτοχώρια.

Αλβανοφωνη ΑΝΘΡΩΠΟΘΑΛΑΣΣΑ ονομαζει τους συνολικα 20.000 κατοικους του νομου Αττικης ο αγαπητος Λιθοξοου.. μια ανθρωποθαλασσα την οποια ανεβαζει σε 46.105 ατομα το 1907!!! (ναι τοσοι πολλοι)
Για να δουμε, τι θα βρουμε...

[Gell 1827, σ. VII] & [Μολοσσός 1878], ή με τις αναγκαίες στάσεις, μία ολόκληρη βδομάδα [Λιθοξόου 1983, σ. 57 – 58], ήταν ενδεχόμενο εκτός της Θήβας και των Μεγάρων, να μη συναντούσε άνθρωπο από τα χωριά που θα περνούσε, που να μπορούσε να κουβεντιάσει μαζί του ελληνικά.

Το ότι παραθετει βιβλιο του ως πηγη δεν είναι παρα κατι το οποιο μονον γελοιο θα μπορουσε να χαρακτηριστει.. Από κει και περα, ο Gell στο «The itinerary of Greece, containing 100 routes….» κανει αναφορα σε συνολικα 5 Αλβανοφωνα χωρια, αφου σκοπος του δεν ηταν να καταγραψει την εθνολογικη συσταση της χωρας, αλλα έναν ταξιδιωτικο οδηγο που εχει ως επικεντρο την αρχαια Ελλας.. Εξου και το γιατι απεκτησε την φημη του τοπογραφου.

Ο γάλλος αρχαιολόγος Edmond About, που έζησε δυο χρόνια στην Ελλάδα, έγραφε το 1855, πως η ίδια η Αθήνα όταν ιδρύθηκε ήταν ένα αρβανιτοχώρι και πως ακόμα, “κάθε βράδυ που βασιλεύει ο ήλιος, συναντάς γύρω από την Αθήνα μεγάλες συντροφιές από Αλβανούς που γυρίζουν με τις γυναίκες τους από τη δουλειά στα χωράφια” [Αμπού, σ. 70].

Διαστρεβλωσεων συνεχεια… δεν γινεται απολυτως καμια αναφορα σε Αρβανιτοχωρι. Ο Edmond About στο «La Grèce contemporaine» αναφερει πως το μεγαλυτερο μερος του Αλβανικου πληθυσμου που κατοικει στην Ελλαδα βρισκετε σε Αττικη, Αρκαδια και Υδρα. (1.9) Και ενώ αναφερει τις πομπες Αλβανων που επιστρεφουν από τα χωραφια.. αναφερει και κατι άλλο το οποιο παρελειψες αγαπητε Δημητρακη

La race grecque compose la grande majorité de la nation. C’est une vérité qu’on a essayé de mettre en doute. Suivant une certaine école paradoxale, il n’y aurait plus de grecs en Grèce ; tout le peuple serait albanais, c’est- à- Dire slave : on voit sans peine où tend une pareille doctrine, qui change les fils d’Aristide en concitoyens de l’empereur Nicolas.
Mais il suffit d’avoir des yeux pour distinguer les grecs, peuple fin et délicat, des grossiers albanais. La race grecque n’a que fort peu dégénéré, et ces grands jeunes gens à la taille élancée, au visage ovale, à l’oeil vif, à l’esprit éveillé, qui remplissent les rues d’Athènes, sont bien de la famille qui fournissait des modèles à Phidias

και μια μεταφραση στην αγγλικη

The Greek race composes the great majority of the nation. It is a truth which one tried to question. According to a certain paradoxical school, there would be no more Greeks in Greece; all the people would be Albanian, i.e. Slavic: one sees without sorrow where similar doctrines tend, which change wire of Aristide into fellow-citizens of the Nicolas emperor.
But it is enough to have eyes to distinguish the Greeks, populates fine and delicate, of coarse Albanian. The Greek race degenerated only very little, and these large young people with the hurled size, the oval face, the sharp eye, with the waked up spirit, who fill the streets with Athens, are family estate which provided models to Phidias

Αυτο αραγε, πως και δεν το’δες ρε Μητσε??

ρε κακομοίρηδες, έχετε καταλάβει πως όταν αναφέρεστε στο ελληνικό αναφέρεστε στο αρχαιότερο και πολυπλυθέστερο έθνος στην λεκάνη της ανατολικής μεσογείου; Ακόμα και αυτοί που αυθαίρετα ονομάζετε 'αλβανούς' αποτελούν φύλο-δορυφόρο του ελληνικού, με μεικτούς γάμους από την εποχή των πελασγών. Κι όσο για την δημοκρατία, ναι αυτή είναι και αν δεν σας αρέσει υπάρχουν και άλλες χώρες για να πάτε.

Για να καταλάβετε τι ακροβατικά προσπαθούν να κάνουν τα κακόμοιρα ανθελληνικά ανθρωποειδή, φανταστήτε τον κολοκοτρώνη και τον πλήθωνα τον γεμιστό να δηλώνουν περήφανοι αλβανοί, όπως περήφανοι ηπειρώτες δήλωναν οι... γενάρχες των σημερινών αμόρφωτων (και μερικώς αποκτηνωμένων απο μισό αιώνα μαοϊσμού) αλβανών, καστριώτης και μουζάκης!